Τώρα που μας έπιασε ο πόνος για το μακεδονικό

Οι εξελίξεις που συμβαίνουν τελευταία στη χώρα μας σχετικά με το Μακεδονικό είναι από λυπηρές έως επικίνδυνες, δεν αμφιβάλλει κανείς για αυτό. Το αν η συμφωνία για το όνομα θα επιφέρει οριστική επίλυση της έντασης μεταξύ των δύο χωρών ή αν θα φανεί μοιραία για εμάς, θα το δείξει, καλώς ή κακώς, η ιστορία. Οι αντιδράσεις μας όμως για όσα συμβαίνουν δείχνουν λαό ώριμο και σκεπτόμενο ή είναι ανόητες;

Καταρχάς, λίγο αργά δε θυμηθήκαμε να στεναχωρηθούμε για τη Μακεδονία; Ήδη από τις αρχές του '90 πάνω από 140 χώρες έχουν αναγνωρίσει την γείτονα μας χώρα ως Δημοκρατία της Μακεδονίας. Δε φάνηκε να μας πειράζει αυτό. Όταν έστηναν αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και καλλιεργούσαν ολόκληρη προπαγάνδα, δεν είδα κανένα status στο fb ούτε κανένα συλλαλητήριο.

Και φυσικά αυτό δεν είναι καινούργιο. Η προπαγάνδα για να καλλιεργηθεί εθνική μακεδονική συνείδηση στους Σκοπιανούς ξεκίνησε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο! Δε νομίζω ότι όλα αυτά τα χρόνια αντέδρασε ποτέ κάποιος.

Και για όποιον θα ήθελε να ψάξει σε σοβαρές πηγές και σε βίντεο, θα πληροφορούνταν ότι το 1993 ο Αντώνης Σαμαράς πρότεινε το όνομα "Μακεδονία" -σκέτο, χωρίς άλλον προσδιορισμό- και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το "Βόρεια Μακεδονία"! Συνεπώς, δεν είναι έργο του ενός πολιτικού ή μιας κυβέρνησης η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα σχετικά με το μακεδονικό. Ούτε ξέρουμε πώς θα εκτροχιάζονταν τα πράγματα αν δε συμφωνούσαμε τώρα έστω στο "Βόρεια Μακεδονία".

Αλλά εμείς λίγο ενδιαφερόμαστε για αυτά. Εμείς θέλουμε να θυμώσουμε, να φωνάξουμε, να καταραστούμε. Θέλουμε να μεθύσουμε από εθνικιστικό παροξυσμό. Οι περισσότεροι από αυτούς που διαμαρτύρονται σε πορείες ή στα social media δεν έχουν ιδέα από ιστορία, δεν έχουν φροντίζει να ενημερωθούν από πουθενά, δεν μπορούν καν να παραθέσουν λογικά επιχειρήματα σε μια νηφάλια συζήτηση.

Δεν έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε με τη λογική ως έθνος. Είμαστε τόσο απελπισμένοι (έτσι ήμασταν πάντα;) που το μόνο που κάνουμε είναι να αρπαζόμαστε από σύμβολα. Μακεδονία! Παρθενώνας! Μέγας Αλέξανδρος! Περικλής! Όμηρος! Ορθοδοξία! Όλα μπουρδουκλωμένα στο μυαλό μας και όλα ανάκατα. Τόσο μπουρδουκλωμένα μάλιστα ώστε να ποστάρουμε στο fb το κεφάλι του αγάλματος του Δαυίδ και να το πασάρουμε για Μεγαλέξανδρο.

Όσο παραμένουμε ανιστόρητοι, όσο ψηφίζουμε λάθος άτομα, όσο μας ενδιαφέρει μόνο πώς θα κάνουμε καλή ζωή για να το παίζουμε μούρη στο fb, αυτή θα είναι η τύχη μας ως έθνος και ως χώρα.

Downsizing

Downsizing (Μικρόκοσμος), 2017

Σκηνοθέτης: Alexander Payne

Παίζουν: Matt Damon, Christoph, Waltz, Hong Chau

Μια ομάδα επιστημόνων, για να αντιμετωπίσει την καταστροφή του πλανήτη λόγω υπερπληθυσμού, καταφέρνει ένα απίστευτο επίτευγμα: μπορεί να περιορίσει το μέγεθος ενός ανθρώπου σε μόλις δέκα εκατοστά. Πολλοί είναι αυτοί που σπεύδουν να μικρύνουν, καθώς με τα χρήματα που διαθέτεις στον κανονικό κόσμο, στον μικρόκοσμο είσαι πλούσιος. Έτσι θα πάρει την απόφαση να μικρύνει και ο Paul Safranek (Matt Damon), αλλά τελικά η ζωή του στον μικρόκοσμο δε θα εξελιχτεί όπως το περίμενε.

Πανέξυπνη ιδέα και φιλόδοξο κινηματογραφικό σχέδιο, στο οποίο ο σκηνοθέτης επιδιώκει να χωρέσει ένα σωρό μηνύματα: κοινωνικά, υπαρξιακά, περιβαλλοντικά. Παρόλ' αυτά, η ταινία μοιάζει να χάνεται μέσα στην ίδια της την πλοκή, καθώς αδυνατεί να διαλέξει κάποια από τις κατευθύνσεις που έχει ανοίξει και τελικά παύει να έχει συγκεκριμένο στόχο. Το δομικό αυτό πρόβλημα προέρχεται προφανώς από το γεγονός ότι προοριζόταν για σειρά και όχι για τη μεγάλη αίθουσα, αλλά καθώς φαίνεται χρειαζόταν τελικά περισσότερη επεξεργασία.

Παρά το δυναμικό και ενδιαφέρον ξεκίνημα, η ταινία κατρακυλά αργά και σταθερά, για να καταλήξει σε ένα φινάλε εντελώς ανέμπνευστο. Οι χαρακτήρες είναι ελαφρώς σχηματικοί και δεν προχωρούν στην εμβάθυνση που θα έπρεπε. Στα συν της ταινίας, εκτός από την υπόθεση της, είναι το χιούμορ της, καθώς και το γεγονός ότι -ενώ το θέμα προσφέρεται- δεν καταφεύγει στην εύκολη λύση του εντυπωσιασμού και των οπτικών εφέ.

Χαμένη ευτυχία

Κατακερματισμένη άνοιξη,

ένας σωρός

από λάθος αναμνήσεις

και χαλάσματα.