Τίτλοι τέλους για το Game of Thrones: ήταν το φινάλε αντάξιο της σειράς;

Μια από τις καλύτερες και σίγουρα η πιο πολυσυζητημένη ever σειρά έφτασε στο τέλος της, με ένα καλογυρισμένο 80λεπτο επεισόδιο που μας άφησε με μια γλυκόπικρη αίσθηση. Το αισθητικό αποτέλεσμα ήταν άψογο, όμως τι γίνεται με την ίδια την ιστορία; Είχε το Game of Thrones το τέλος που του άξιζε; (Spoilers ahead).

Όταν μια σειρά έχει δημιουργήσει τόσο μεγάλο hype, είναι λογικό να έχει γεννήσει και υψηλές προσδοκίες, οπότε το να καταφέρεις να δημιουργήσεις ένα φινάλε που θα ικανοποιήσει την πλειοψηφία των θεατών είναι μεγάλο στοίχημα. Σχετικά με το αν το κατάφερε αυτό το Game of Thrones με το έκτο επεισόδιο της 8ης σεζόν του, οι απόψεις διίστανται. Άλλοι fans έμειναν ικανοποιημένοι, άλλοι απογοητεύτηκαν. Πάμε να δούμε αναλυτικά όσα είδαμε στο τελευταίο επεισόδιο, ένα επεισόδιο εντυπωσιακό από σκηνοθετικής άποψης, αναλυτικό ως προς το κλείσιμο της ιστορίας των ηρώων του και γεμάτο από ενδιαφέροντα μηνύματα.

Η Daenerys στέκεται μπροστά στο στρατό της και στις στάχτες του King's Landing νικήτρια πλέον, όμως όχι ικανοποιημένη. Ο πόλεμος πρέπει να συνεχιστεί για να απελευθερωθούν όλα τα βασίλεια (σαφές εδώ το σχόλιο των σεναριογράφων για τις τακτικές των ιμπεριαλιστικών χωρών). Ο Jon Snow την κοιτά προβληματισμένος και ο Tyrion παραιτείται από Χέρι της και φυσικά φυλακίζεται για να εκτελεστεί. Μετά από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ Tyrion και Jon Snow ("η αγάπη είναι το τέλος του καθήκοντος", αλλά και "το καθήκον είναι το τέλος της αγάπης" είναι μερικές από τις βαθυστόχαστες φράσεις που ακούμε), ο πρώτος πείθει τον δεύτερο να σκοτώσει την Khaleesi, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να την σταματήσει να βλάψει κι άλλους αθώους ανθρώπους.

Η στιγμή που η Daenerys μπαίνει στην αίθουσα του θρόνου έχει φτάσει - και οι σκηνοθέτες μάς την παρουσιάζουν όσο πιο ωραία γίνεται. Προτού όμως προλάβει να καθίσει στον πολυπόθητο θρόνο (πολύ ενδιαφέρον ότι τελικά δεν πρόλαβε να καθίσει) μπαίνει μέσα ο Jon Snow και μετά από μια συζήτηση μαζί της βλέπει πως προφανώς δεν έχει άλλη επιλογή. Την ώρα που τη φιλάει της καρφώνει ένα μαχαίρι στην καρδιά.

Ότι η Daenerys θα πέθαινε κάποια στιγμή σε αυτό το επεισόδιο ήταν κάτι για το οποίο ήμαστε βέβαιοι, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα θέλαμε μια πιο εντυπωσιακή σκηνή. Η πιο ισχυρή ηρωίδα της σειράς σβήνει εντελώς αθόρυβα, δεν αρθρώνει καν λέξη. Η επιλογή των σεναριογράφων να είναι ο Jon Snow αυτός που θα την εκτελέσει ήταν απόλυτα ταιριαστή (αν και στο προηγούμενο επεισόδιο μάλλον μας παραπλάνησαν λίγο, καθώς άφησαν να εννοηθεί ότι η Arya θα έκανε τη δουλειά). Από την αρχή σχεδόν της σειράς ο Jon Snow έπαιρνε συνεχώς δύσκολες αποφάσεις, έκανε κινήσεις που του στοίχιζαν προσωπικά, αλλά που ήταν απαραίτητες για το γενικότερο καλό. Και σε αυτήν την περίπτωση λοιπόν αναλαμβάνει το δύσκολο έργο χωρίς να υπολογίζει το προσωπικό κόστος, δείχνοντας έτσι για άλλη μια φορά ότι πρόκειται μάλλον για τον πιο τραγικό (με την αρχαιοελληνική έννοια) χαρακτήρα του Game of Thrones.

Ο δράκος αισθάνεται αμέσως τον θάνατο της Khaleesi και μπαίνει στην αίθουσα, για να κάψει όχι τον Jon Snow, αλλά τον Σιδερένιο Θρόνο. Εξαιρετικός ο συμβολισμός της καταστροφής του θρόνου, που μπορεί να ερμηνευτεί με ποικίλους τρόπους: το τέλος μιας εποχής και ο ερχομός μιας καινούργιας, η ματαιότητα του θρόνου και ο άδικος θάνατος όσων πέθαναν για αυτόν, η καταστροφή αυτού που ο δράκος θεωρεί ότι ευθύνεται ουσιαστικά για την τρέλα άρα και το θάνατο της "μητέρας" του - σαφώς και κάτι αναπάντεχο για τους θεατές. (Κατά πόσο βέβαια ο δράκος είχε τόση νοημοσύνη ώστε να καταστρέψει τον θρόνο σκεπτόμενος κάτι από όλα αυτά είναι ένα άλλο ζήτημα). Στη συνέχεια ο Drogon παίρνει το πτώμα της Khaleesi και δεν τους ξαναβλέπουμε, ποτέ.

Λίγες εβδομάδες μετά, όλοι οι επικεφαλής των βασιλείων και των οίκων έχουν φτάσει στο King's Landing για να δουν τι θα κάνουν τώρα που δεν υπάρχει βασιλιάς. Η σκηνή αυτή είναι ίσως από τις καλύτερες που έχουμε δει ποτέ στο Game of Thrones και σίγουρα από τις πιο ενδιαφέρουσες, καθώς είναι γεμάτη από ιδέες, απόψεις και πολιτικά μηνύματα. Ο Sam προτείνει να παίρνονται οι αποφάσεις από όλους, κάτι σαν δημοκρατία δηλαδή - φυσικά όλοι σκάνε στα γέλια, αλλά έχει ενδιαφέρον για τη σειρά ότι ακούστηκε αυτή η άποψη σε αυτήν την συζήτηση. Στη συνέχεια παίρνει τον λόγο ο παλιός γνωστός σοφός Tyrion που όλοι λατρέψαμε και βγάζει έναν από τους καλύτερούς του λόγους: αυτό που δένει τους ανθρώπους δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι ιστορίες (πόσο ωραία άποψη - μια ιστορία δεν είναι και το Game of Thrones που μας "ένωσε" παγκοσμίως;) και βασιλιάς πρέπει να γίνει αυτός που έχει την "καλύτερη" ιστορία, δηλαδή ο Bran. Ο Bran βέβαια δεν πολυθέλει (αν και λέει μετά "για ποιο λόγο νομίζεις πως είμαι εδώ;"), και αυτό το σημείο μάς θυμίζει και λίγο Πλάτωνα, ο οποίος έλεγε ότι οι φιλόσοφοι θα έπρεπε να γίνονται βασιλείς ή οι βασιλείς να φιλοσοφούν. Συμφωνούν πάντως όλοι και ο Bran είναι επισήμως ο Βασιλιάς, όχι όμως των Εφτά Βασιλείων, αλλά των Έξι, καθώς η Sansa προτείνει να γίνει ο Βορράς ανεξάρτητο κράτος.

Μετά από όλα αυτά, ο Tyrion γίνεται το Χέρι του νέου βασιλιά, οι Davos, Bronn και Brienne αποτελούν το συμβούλιο, μαζί με τον Sam που γίνεται Meister. Η Sansa γίνεται βασίλισσα του Βορρά και η Arya φεύγει για ένα ταξίδι δυτικά του Westeros, εκεί που σταματούν οι χάρτες και δεν έχει πάει ποτέ κανείς. Όσο για τον Jon Snow, θα σταλεί και πάλι στην Νυχτερινή Φρουρά (δεν ξέρουμε βέβαια γιατί υπάρχει Νυχτερινή Φρουρά, εφόσον οι Άγριοι δεν αποτελούν πλέον πρόβλημα και οι Νεκροί έχουν εξουδετερωθεί), όπου θα συναντήσει τον Tormund. Το τελευταίο πλάνο δείχνει τον Snow, τον Tormund και τους Άγριους να βγαίνουν έξω από το Τείχος και να βαδίζουν στο δάσος, στο οποίο έχουν αρχίσει να φυτρώνουν τα πρώτα χόρτα. Ο χειμώνας μάλλον έχει τελειώσει.

Ένα απολαυστικό γεμάτο επεισόδιο που δε βιαζόταν, που μας άφησε το χρόνο να αποχαιρετίσουμε τον κάθε ήρωα, που μας έδωσε μερικά από τα πιο εντυπωσιακά πλάνα που είδαμε ποτέ στη σειρά και που πέρασε ενδιαφέροντα "πολιτικά" μηνύματα, δίνοντας ένα ιδεολογικό βάθος στο Game of Thrones που δεν το είχαμε δει με αυτόν τον τρόπο μέχρι τώρα. Σχετικά όμως με το αν το τέλος ήταν καλό ή όχι, η αλήθεια είναι ότι με τον τρόπο που εξελίχτηκε η (μάλλον κακή) 8η σεζόν, αυτό που είδαμε ήταν μονόδρομος, δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε κάτι άλλο. Η επιλογή του Bran για βασιλιά έμοιαζε σίγουρα αρκετά δίκαιη και ταιριαστή δεδομένης της κατάστασης και σχετικά αναπάντεχη, σε περίπτωση που θέλουμε να πιστεύουμε πως οι σεναριογράφοι είχαν στόχο να κάνουν μια τελευταία μεγάλη ανατροπή αλά Game of Thrones, καθώς όλοι ανέμεναν εδώ και αρκετές σεζόν ότι βασιλιάς θα γινόταν ο Jon Snow.

Η κατάληξη των περισσότερων χαρακτήρων μάλλον μας ικανοποίησε: ο Tyrion τι καλύτερο θα μπορούσε να κάνει από το να γίνει Χέρι, η Sansa κέρδισε το θρόνο του Βορρά με το σπαθί της και την Arya προφανώς δεν την χωρούσε ο τόπος μετά από όσα είχε καταφέρει. Για την Daenerys φυσικά το ψυλλιαζόμασταν από καιρό ότι μάλλον δε θα καθόταν στο θρόνο, αλλά έχει ενδιαφέρον ότι με την καταστροφή του King's Landing και το θάνατο της έφερε έναν καλύτερο ίσως βασιλιά στο θρόνο, καθώς και τη συμφωνία ότι η βασιλεία δε θα είναι από εδώ και στο εξής κληρονομική, και κάπως έτσι πέτυχε την αλλαγή που ήθελε και την έναρξη μιας νέας εποχής.

Μέχρι εδώ καλά. Αυτό που μας άφησε κάπως μουδιασμένους όταν είδαμε τους τίτλους του τέλους να πέφτουν στην οθόνη ήταν η κατάληξη του Bran και του Jon Snow. Ποτέ δεν μάθαμε επακριβώς τι ρόλο διαδραμάτισε ο Bran σε όλη την ιστορία. Παρόλο που ήταν ένας από τους πιο ιντριγκαδόρικους και αβανταδόρικους ήρωες, η πορεία του εκ των υστέρων φαντάζει κάπως μονοδιάστατη. Οι προηγούμενες σεζόν είχαν προϊδεάσει τους fans να περιμένουν πολύ μεγαλύτερα πράγματα από αυτόν, όπως το να έχουν επηρεάσει το παρόν οι επισκέψεις του στο παρελθόν ή να συνδέεται με κάποιον βαθύτερο τρόπο με τον Βασιλιά της Νύχτας. Και εδώ εγείρεται και το άλλο ερώτημα: ήξερε ο Bran ότι θα καταλήξει στο θρόνο; Και στην περίπτωση που το ήξερε, επενέβη καθόλου στα πράγματα για να το πετύχει αυτό; Η σκιαγράφηση του χαρακτήρα του ήταν τελικά πολύ πιο απλοϊκή από ό,τι περιμέναμε.

Το ακριβώς αντίθετο συνέβη με τον Jon Snow. Ο Jon Snow ξεκίνησε ως μπάσταρδος της Νυχτερινής Φρουράς για να γίνει Βασιλιάς του Βορρά και νόμιμος κληρονόμος του Θρόνου ως Targaryen και επενέβη καθοριστικά σε πάρα πολλά κομβικά σημεία της ιστορίας, περισσότερο από κάθε άλλον χαρακτήρα. Και όλα αυτά για να καταλήξει πού; Στη Νυχτερινή Φρουρά και πέρα από το Τείχος με τους Άγριους. Ο ίδιος βέβαια είπε πολλάκις ότι δεν ενδιαφέρεται για το θρόνο και η κατάληξη του από μια σκοπιά φαντάζει δίκαιη και ταιριαστή με τον χαρακτήρα του, όμως επειδή μιλάμε για σειρά δε μας ενδιαφέρει τόσο το δίκαιο όσο το αρεστό. Εξάλλου, ήταν οι ίδιοι οι σεναριογράφοι που διάλεξαν να τον ανεβάσουν τόσο ψηλά, ανασταίνοντας τον από τους νεκρούς και "μετατρέποντάς" τον σε Targaryen: αλήθεια, ποια χρησιμότητα είχε τελικά στη σειρά ότι ήταν Targaryen; Από όποια σκοπιά κι αν το δούμε, η κατάληξη του Jon Snow αποτελεί το μεγαλύτερο αγκάθι του φινάλε και το μεγαλύτερο ξεφούσκωμα χαρακτήρα που θα μπορούσαμε να δούμε στο Game of Thrones. Αν στόχος των σεναριογράφων ήταν να μας παραπλανήσουν, να μεθοδεύσουν την άνοδο του Snow στο θρόνο για να πετύχουν την απόλυτη έκπληξη χρίζοντας βασιλιά κάποιον άλλον, τότε σίγουρα το κατάφεραν, αλλά με την κακή έννοια.

Κοντολογίς, το τέλος του Game of Thrones -και δεδομένων των πέντε επεισοδίων που προηγήθηκαν- ήταν καλό, αλλά δεν ήταν αντάξιο της σειράς. Ήταν χλιαρό, υποτονικό και αρκετά safe, χωρίς μεγάλες ανατροπές και εκπλήξεις. Το λυπηρό είναι ότι δεκάδες θεωρίες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν τη σειρά σε πιο τολμηρά μονοπάτια και σε πιο εντυπωσιακά φινάλε τινάχτηκαν στο αέρα, ενώ άπειρες σεναριακές δυνατότητες έμειναν ανεκμετάλλευτες. Οι σεναριογράφοι διάλεξαν τελικά την πιο ασφαλή και απλοϊκή κατάληξη, στερώντας ουσιαστικά από τη σειρά το ανατρεπτικό της και πολυδιάστατο ύφος της.

Το φινάλε βέβαια θα πρέπει να το κρίνουμε και βάσει των σεζόν που προηγήθηκαν, καθώς είδαμε τη σειρά να χάνει σταδιακά την ένταση και την ποιότητα της ήδη από την πέμπτη και έκτη σεζόν, για να καταλήξει στους δύο τελευταίους κύκλους που ήταν συγκριτικά οι χειρότεροι. Οι σεναριογράφοι επέδειξαν μια βιασύνη και μια προχειρότητα, προσπαθώντας να σπρώξουν τις εξελίξεις εκεί που ήθελαν, αδιαφορώντας για την εσωτερική συνοχή ή για τη ρεαλιστική εξέλιξη των ηρώων. Μεγαλύτερη απόδειξη για αυτό είναι φυσικά ο τρόπος που διαχειρίστηκαν το ζήτημα με τους Νεκρούς, το οποίο αν και αποτελούσε σημαντικό κομμάτι ολόκληρης της σειράς, λύθηκε τελικά όπως-όπως και με τρόπο σχεδόν παιδιάστικο, χωρίς δοθούν όλες οι απαντήσεις.

Δεδομένων όλων αυτών, πάλι καλά να λέμε, γιατί πολλές φορές κατά τη διάρκεια της 8ης σεζόν φοβηθήκαμε ότι το τέλος θα ήταν ακόμα χειρότερο. Δε μας άφησε την αίσθηση που θα θέλαμε, αλλά τουλάχιστον δεν κατέστρεψε τη σειρά.

Και τώρα τι; Τώρα θα πρέπει να πούμε αντίο στο Game of Thrones, στη σειρά φαινόμενο της δεκαετίας, στη σειρά που μας έκανε να φανατιστούμε, να ξενυχτήσουμε, να σοκαριστούμε, στη σειρά που αποτέλεσε αντικείμενο συζητήσεων και αναλύσεων όσο καμιά άλλη, στη σειρά που όμοια της δεν είχαμε δει ποτέ μέχρι τώρα. Για το μέλλον θα έχουμε να περιμένουμε το επόμενο τηλεοπτικό project που θα καταφέρει να φτάσει σε τέτοιο μέγεθος και φυσικά έχουμε ένα σωρό spinoffs και sequels από το σύμπαν του George Martin! Αναμένουμε!

 

Αναδημοσίευση από το artcoremagazine.gr

Όλα όσα είδαμε στην 4η σεζόν του "Outlander"

Η γνωστή σειρά "Outlander", κατά την οποία η πρωταγωνίστριά μας, Claire, πάει μπρος-πίσω στο παρελθόν (συγκεκριμένα από τον 20ο αιώνα στο 1700), μόλις ολοκλήρωσε την 4η σεζόν -και θα πάει και για 5η.

Αφού οι ήρωες μας περιπλανήθηκαν σε Αγγλία, Παρίσι και Τζαμάικα -όπως επίσης και σε παρελθόν και μέλλον-, έφτασαν στην Αμερική, όπου και αποφάσισαν να εγκατασταθούν. Αμερική, λοιπόν, στην 4η σεζόν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται: Ινδιάνοι, αποικίες, μαύροι σκλάβοι και φυσικά καινούργιοι κίνδυνοι και νέες περιπέτειες.

Η Claire και ο Jamie -ερωτευμένοι και αγαπημένοι, όπως πάντα, και με τη δυνατότερη ίσως χημεία που έχουμε δει σε ζευγάρι στη μικρή οθόνη- έχουν την ευκαιρία να αναλάβουν το κτήμα της θείας του Jamie, Jocasta, την οποία όμως θα απορρίψουν, καθώς η Claire δεν μπορεί να δεχτεί την ιδέα του να έχει σκλάβους στη δούλεψη της. Επόμενη επιλογή τους λοιπόν είναι να ιδρύσουν το δικό τους κτήμα, με έκταση που παίρνουν από τον τοπικό Κυβερνήτη, τον Tryon.

Μιας και είμαστε στην 4η σεζόν, είναι μια καλή χρονική στιγμή για να αρχίσουν οι επανενώσεις: ο Jamie θα συναντήσει τον νονό του και στενό του φίλο Murtagh, τα ίχνη του οποίου είχαμε χάσει από την 3η σεζόν. Το "Outlander" μάς έχει συνηθίσει στο να ανακατεύει με τρόπο ευφάνταστο τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων με τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις της εκάστοτε εποχής, οπότε έχουμε και εδώ καινούργια προβλήματα με την άρχουσα τάξη: ο Murtagh είναι επικεφαλής των Ρυθμιστών, μιας επαναστατικής οργάνωσης, πράγμα που φέρνει σε δύσκολη θέση τον Jamie, που έχει -αναγκαστικά- δηλώσει αφοσίωση στον Κυβερνήτη.

Το κεντρικό θέμα όμως αυτής της σεζόν είναι άλλο: μιας και λίγο-πολύ έχουν εξαντληθεί οι πιθανές περιπέτειες στις οποίες μπορεί να μπλέξει το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, θα μπει στο παιχνίδι και η Brianna, η κόρη της Claire και του Jamie. Η Brianna λοιπόν, την οποία γνωρίσαμε στην προηγούμενη σεζόν, θα ανακαλύψει ένα έγγραφο που δηλώνει πότε πέθαναν οι γονείς της, οπότε αποφασίζει να ταξιδέψει στο παρελθόν για να τους προειδοποιήσει. Πίσω της τρέχει και ο -wannabe αγαπημένος της- Roger: εκεί, στην Αμερική του παρελθόντος, θα κάνουν έναν άτυπο γάμο, αλλά μια σειρά από ατυχή περιστατικά θα τους κάνει να χωρίσουν. Παράλληλα, η Brianna θα πέσει θύμα βιασμού από έναν διαβόητο κακοποιό, τον Stephen Bonnet -τον "κακό" της 4ης σεζόν-, με τον οποίο έχουν προηγούμενα και οι γονείς της και ο Roger.

Η Brianna θα συναντήσει τους γονείς της και θα γνωριστεί για πρώτη φορά με τον μπαμπά της, τον Jamie. Όμως τα μπερδέματα δε σταματούν εδώ: ο Jamie και ο ανιψιός του, ο Ian, θα νομίσουν λόγω μιας παρεξήγησης ότι ο Roger είναι ο βιαστής της Brianna και θα τον πουλήσουν σε μια ομάδα Ινδιάνων. Η Brianna, από την άλλη, είναι έγκυος, όμως δεν ξέρει ποιανού είναι το παιδί. Όταν αποκαλυφθεί η παρεξήγηση, η Claire, ο Jamie και ο Ian θα αναλάβουν να σώσουν τον RogerBrianna όμως θα αναγκαστεί να περιμένει, πράγμα που την παγιδεύει στο παρελθόν, αφού δεν μπορεί να ρισκάρει να γυρίσει πίσω με το νεογέννητο παιδί.

Τέλος καλό-όλα καλά: ο Roger σώζεται και αποφασίζει να σταθεί στο πλευρό της Brianna, ακόμα κι αν δεν ξέρει αν είναι δικό του το παιδί. Τι απέγινε όμως ο Stephen Bonnet; Ο Murtagh τον έπιασε και τον παρέδωσε στις αρχές, όμως αυτός φαίνεται να δραπέτευσε. Το τελευταίο επεισόδιο τελειώνει με τον Jamie να έχει λάβει εντολή από τον Κυβερνήτη Tryon να εξουδετερώσει τους Ρυθμιστές και να συλλάβει τον αρχηγό τους, δηλαδή τον Murtagh

Ενδιαφέρουσα και η 4η σεζόν του Outlander, στο μοτίβο των προηγούμενων, όπου ιστορία, υπερφυσικά στοιχεία, ηθικά διλήμματα και προσωπικές υποθέσεις μπλέκονται με έναν ευφάνταστο τρόπο. Η Claire και ο Jamie αποτελούν πάντα το πιο αξιοζήλευτο τηλεοπτικό ζευγάρι, αν και αναγκάζονται τώρα να περάσουν σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν χώρο στους Brianna και Roger. Η σειρά εξακολουθεί να διακρίνεται για τον ωμό ρεαλισμό της και δε διστάζει ούτε να σοκάρει ούτε να προβάλλει πραγματικά σκληρές σκηνές, εφόσον αυτές ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα. Απεικόνιση της εποχής, κοστούμια, σκηνικά, όλα άψογα, όπως πάντα. (Υπάρχει βέβαια ένα πρόβλημα με το μακιγιάζ, καθώς ενώ έχουν περάσει -υποτίθεται- περισσότερα από είκοσι χρόνια από τότε που πρωτογνωρίστηκαν η Claire και ο Jamie, αυτοί φαίνονται σαν να μην πέρασε μια μέρα!).

Από την άλλη βέβαια, καθώς τα χρόνια και οι σεζόν κυλούν, οι πραγματικά καλές ιδέες μοιάζουν να εξαντλούνται σιγά-σιγά και τα μπλεξίματα των πρωταγωνιστών φαντάζουν όλο και πιο απίστευτα (κάτι που άρχισε να συμβαίνει ήδη από τον 3ο κύκλο). Στα αρνητικά ανήκει επίσης και ο ρυθμός των εξελίξεων, καθώς από τα μέσα περίπου της σεζόν η σειρά επιβράδυνε αρκετά, προφανώς για να καταφέρει να συμπληρώσει και τα 13 επεισόδια.

Δεδομένων αυτών, έχουμε μεγάλη περιέργεια για το τι άλλο μπορεί να δούμε στην 5η σεζόν. Η εταιρία παραγωγής Starz ανακοίνωσε ότι θα υπάρξουν σίγουρα ακόμα δύο κύκλοι, των 12 επεισοδίων ο καθένας, οι οποίοι θα βασίζονται στα επόμενα βιβλία της σειράς "The Fiery Cross" και "A Breath of Snow and Ashes". Οι σεναριογράφοι έχουν ξεκινήσει ήδη δουλειά και έχει οριστεί και ημερομηνία έναρξης των γυρισμάτων! Ανυπομονούμε λοιπόν!

Αναδημοσίευση απο το www.artcoremagazine.gr

Forushande (Ο εμποράκος)

Forushande (The salesman / Ο εμποράκος), 2017

Σκηνοθέτης: Asghar Farhadi

Παίζουν: Taraneh Alidoosti, Shahab Hosseini, Mina Sadati

Ο Εμάντ και η Ράνα είναι ζευγάρι στη ζωή, είναι ζευγάρι και στο θέατρο, καθώς συμμετέχουν στην παράσταση "Ο θάνατος του εμποράκου" του Άρθουρ Μίλερ. Όταν θα αναγκαστούν να μετακομίσουν από την πολυκατοικία στην οποία μένουν, ένα δυσάρεστο περιστατικό θα τους συμβεί στο νέο τους σπίτι: η Ράνα θα πέσει θύμα επίθεσης από έναν άντρα, την ώρα που ο Εμάντ απουσιάζει. Το περιστατικό αυτό θα φέρει τα πάνω κάτω, τόσο στην ψυχολογία της Ράνα, όσο και στον Εμάντ, ο οποίος θα κάνει τα πάντα για να βρει τον ένοχο και να πάρει εκδίκηση.

Ένα πολυεπίπεδο δράμα με πολλές αναγνώσεις, πολλούς συμβολισμούς, αλλά και ενδιαφέροντες παραλληλισμούς με το έργο του Μίλερ, το ανέβασμα του οποίου βλέπουμε στην ταινία και από το οποίο προκύπτει και ο τίτλος.

Το στιλ του Φαραντί είναι πλέον γνωστό: ένα δυσάρεστο γεγονός στέκεται η αφορμή για να διαταραχτούν οι ισορροπίες, για να βγουν στην επιφάνεια συναισθήματα και συμπεριφορές που δε θα μπορούσε κανείς να υποψιαστεί, για να οδηγηθούν οι ήρωες στα άκρα. Ο Φαραντί, πάντα κάτω από την ομπρέλα ενός κράτους θεοκρατικού και πατριαρχικού, παίζει με τις έννοιες του σωστού και του λάθους, με τους ρόλους του θύματος και του θύτη και ξετυλίγει καταστάσεις στις οποίες όλοι μοιάζουν να έχουν και δίκιο και άδικο ταυτόχρονα.

Στον "Εμποράκο" ο Φαραντί αφήνει εν μέρει πίσω του την έννοια της ηθικής και της θρησκευτικής συνείδησης -που είδαμε τόσο έντονα σε προηγούμενες ταινίες του-, όπως επίσης και το παιχνίδι του τι έγινε στα αλήθεια και φλερτάρει περισσότερο με το αστυνομικό θρίλερ. Εδώ η αλήθεια είναι -σχεδόν- φανερή από την αρχή και η εξέλιξη της ταινίας εστιάζει από τη μια στην εύρεση του ενόχου και από την άλλη στην ψυχοσύνθεση των ηρώων. Πώς αντιμετωπίζει ο καθένας το γεγονός; Πόσο σωστός είναι ο τρόπος που χειρίζεται ο καθένας τα πράγματα; Κι αν βρεθεί ο ένοχος, πώς θα πρέπει να τον αντιμετωπίσουν; Μπορεί ο γάμος του πρωταγωνιστικού διδύμου να βγει αλώβητος από αυτό;

 Ο Φαραντί ξέρει αναμφίβολα να δημιουργεί σπουδαίες ταινίες, αλλά καμιά φορά μοιάζει να εγκλωβίζεται στο ίδιο του το μοτίβο. Καλώς ή κακώς, δεν μπορεί να αποφευχθεί η σύγκριση με το έργο-ορόσημο της καριέρας του, το "Ένας χωρισμός". Ο "Εμποράκος", παρόλο που είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ταινία, παραμένει πιο υποτονική και με ρυθμό πιο χαλαρό απ' ότι θα θέλαμε και θα μπορούσε. Στα συν βέβαια οι συμβολισμοί και οι προεκτάσεις, η σκηνοθεσία, το φινάλε και οι αντιστοιχίες-παραλληλισμοί με το κορυφαίο θεατρικό έργο του Μίλερ.

(Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 2017 -2ο Όσκαρ για τον Φαραντί).