Έτερος Εγώ

Έτερος εγώ, 2016

Σκηνοθέτης: Σωτήρης Τσαφούλιας

Ηθοποιοί: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Δημήτρης Καταλειφός, Φρανσουά Κλιζέ

 

Μια σειρά φόνων αρχίζει να λαμβάνει χώρα στην Αθήνα, οι οποίοι έχουν ως συνδετικό κρίκο πυθαγόρεια ρητά. Ένας εκκεντρικός καθηγητής εγκληματολογίας (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης) αναλαμβάνει να βοηθήσει την αστυνομία στο έργο της.

Μπορεί να υπάρξει καλή αστυνομική ελληνική ταινία; Κρίνοντας από το "Έτερος εγώ", ναι, μπορεί. Μπορεί να υπάρξει πρωτότυπη αστυνομική ταινία τη σήμερον ημέρα; Ίσως όχι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να υπάρξουν αξιόλογες ταινίες. Αυτό ακριβώς είναι το "Έτερος εγώ", μια υπέροχη αστυνομική ταινία, όχι απαραιτήτως πρωτότυπη, καθώς έχουν ειπωθεί σχεδόν τα πάντα σε αυτό το είδος, αλλά πάρα πολύ καλή ώστε να σε κρατήσει μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Καλοδουλέμενη και με προσεγμένη κάθε λεπτομέρεια, το "Έτερος Εγώ" δημιουργεί ατμόσφαιρα, αγωνία, ένταση όπου είναι αναγκαίο, κλιμάκωση και ένα φινάλε αντάξιο των προσδοκιών του θεατή. Στα ατού της η σκηνοθεσία, η φωτογραφία, οι ερμηνείες, η μουσική. Μπορεί στο χώρο του σινεμά να έχει εξαντληθεί σχεδόν κάθε πιθανό plot twist, παρόλ' αυτά η ταινία καταφέρνει να έχει και τις ανατροπές της.

Και μιας και μιλάμε για ελληνική ταινία, πολύ εύστοχο το εύρημα να εμπλέξουμε λίγο και τον Πυθαγόρα στους φόνους για να βάλουμε και την σφραγίδα του ντόπιου. Η ταινία θα μπορούσε πολύ εύκολα να πέσει στην παγίδα της αντιγραφής ξένων ταινιών του είδους, αλλά τελικά καταφέρνει να κρατήσει να κρατήσει την φυσιογνωμία της και τον χαρακτήρα της μέχρι το τέλος.

Μοναδική ένσταση: η ταινία θα μπορούσε να αναπνεύσει λίγο παραπάνω. Από τη μια είναι καλό το ότι προχωρά με γοργούς ρυθμούς μην αφήνοντας τον θεατή να χάσει το ενδιαφέρον του, από την άλλη όμως θα μπορούσε να εμβαθύνει λίγο παραπάνω στους ήρωες της, καθώς πολλές φορές μοιάζουν μονοδιάστατοι ή διεκπεραιωτικοί.

Το "Έτερος εγώ" εκπλήσσει ευχάριστα και είναι η απάντηση για το ποια κατεύθυνση θα πρέπει να πάρει ο ελληνικός κινηματογράφος από εδώ και στο εξής.