Το ποίημά μου "Ανάποδα" δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό Νόημα, τόμος 20, Φεβρουάριος 2024.
Ανάποδα
Το μπάνιο μας
ήταν ανορθόδοξο.
Φτάσαμε στην παραλία αργά,
το νερό ήταν κρύο,
ένας γλάρος μάς χάζευε
από τον βράχο.
Σηκώθηκε αέρας
η θάλασσα ρυτίδιασε,
ψιχάλες ξεκίνησαν να πέφτουν.
Κι εμείς,
μούσκεμα από το αλμυρό νερό
και τη βροχή,
καθίσαμε ως τη μέση βουτηγμένοι
και κάναμε τσιγάρο.
1. Καλώς ορίσατε στο GTpoetry & prose, Χρύσα Ιακώβου! Αρχικά, θα θέλαμε να μας πείτε μερικά πράγματα για εσάς, ώστε να σας γνωρίσουμε.
Σπούδασα Ελληνική Φιλολογία από μεγάλο έρωτα για τη γλώσσα, αλλά ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα η διδασκαλία. Μου άρεσε όμως πάντα να γράφω, έτσι στράφηκα στον Τύπο. Εργάζομαι εδώ και πολλά χρόνια σε ένα περιοδικό, τα τελευταία ως αρχισυντάκτρια. Δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν ασχολούμαι με την επικαιρότητα, γράφω άρθρα και ετοιμάζω θέματα μέσω των οποίων ελπίζω να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Παράλληλα, δουλεύω και ως επιμελήτρια κειμένων. Επίσης, συνεργάζομαι με λογοτεχνικά περιοδικά, στα οποία δημοσιεύω κριτικές βιβλίων. Σε ερασιτεχνικό επίπεδο ασχολήθηκα για πολλά χρόνια με το ραδιόφωνο και με τη φωτογραφία. Τέλος, είμαι αθεράπευτα και αιωνίως ερωτευμένη με τον κινηματογράφο.
2. Μπορείτε να μας παρουσιάσετε με λίγα λόγια το έργο σας;
Έχω εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές (Αχ-έρων 2013, Τεθλασμένοι χρόνοι 2017, Lacrimosa 2021, όλες από τις Εκδόσεις Βακχικόν) και έχω συμμετάσχει με ποιήματα και διηγήματα σε διάφορα συλλογικά βιβλία. Η ποίησή μου είναι κατά βάση υπαρξιακή. Με απασχολεί το πέρασμα του χρόνου ή μάλλον η μη αξιοποίηση του χρόνου, ο χαμένος ανεκμετάλλευτος χρόνος. Η αυτοπραγμάτωση, το αν γινόμαστε αυτοί που θα μπορούσαμε να γίνουμε. Αν είμαστε αρκετά τολμηροί στις επιλογές μας. Κάποια ποιήματά μου έχουν και κοινωνική χροιά, με απασχολεί ο τρόπος που αλληλεπιδρά ο άνθρωπος σε ένα κοινωνικό σύνολο και κατά πόσο αναλαμβάνει την ευθύνη για όσα συμβαίνουν γύρω του. Σε κάθε περίπτωση, με ενδιαφέρει η αλληλεπίδραση του ατόμου με τον εαυτό του και με τους άλλους.
Αναμνήσεις, βιώματα και θραύσματα ιστορίας
Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Fractal
Με ένα συγκλονιστικό κεφάλαιο που δανείζει στο βιβλίο τον τίτλο του (ένα παιδί που μετρά κεφάλια, τα κεφάλια των ανταρτών που είναι στοιβαγμένα σε κεντρικό σημείο της πόλης του) ξεκινά η τελευταία λογοτεχνική δουλειά του Βασίλη Τζανακάρη και μας εισάγει σε ένα ψηφιδωτό από μνήμες, θραύσματα ιστορίας, μικρά περιστατικά ενός κόσμου που ανήκει στο παρελθόν.
Το «Ένα παιδί μετράει κεφάλια» είναι μια συλλογή ιστοριών, πραγματικών ιστοριών, όπως τις βίωσε και τις κράτησε στη μνήμη του ο συγγραφέας. Πρόκειται για περιστατικά που τον σημάδεψαν, που τον καθόρισαν ως άνθρωπο, που για διαφορετικούς λόγους το καθένα αποτυπώθηκε μέσα του.
Το 2024 συμμετείχα στο συλλογικό έργο "Το πρόσωπο του έρωτα" (που περιείχε κείμενα, εικαστικά και φωτογραφίες), που κυκλοφόρησε απο τις Εκδόσεις Παρέμβαση, με το ποίημα "Άγνωστος προορισμός".
Άγνωστος προορισμός
Πρωινό στο ημίφως.
Από τα μεγάλα παράθυρα
η σκονισμένη πόλη,
οι λωρίδες του πρώτου φωτός
στην πλάτη της,
η σκιά του χεριού της
στα τσαλακωμένα σεντόνια.
Σιωπή
και έρωτας
στην αρχή και στο τέλος.
Την επόμενη μέρα
ο ήλιος θα σηκωνόταν ψηλά
οι σκιές θα έφευγαν
εμείς θα μπαίναμε στο μεγάλο αμάξι
θα διασχίζαμε την άγνωστη
την απροσπέλαστη λεωφόρο.
Ένα συμβολικό μυθιστόρημα για τις μάσκες που φοράμε (μεταφορικά και κυριολεκτικά)
Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από το Fractal
Φοράμε μάσκες για να κρυφτούμε ή για να φανερωθούμε; Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το βαθύτερο ερώτημα που μας θέτει ο Φώτης Δούσος στην «Τέλεση», ερώτημα που δεν βρίσκει σίγουρη απάντηση σε αυτές τις σελίδες.
Στο αλληγορικό αυτό βιβλίο που παίζει συνεχώς με συμβολισμούς και ακροβατεί ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το φανταστικό, ο ήρωάς μας, ο Άρης Τόσκας, κολλά κυριολεκτικά μια θεατρική μάσκα στο κεφάλι του για τις ανάγκες ενός ρόλου. Έχοντας τη διακαή επιθυμία να γίνει ηθοποιός, αισθάνεται πολύ χαρούμενος που τον επιλέγουν να παίξει στον Οθέλλο. Το πρόβλημα είναι ότι θα πρέπει να ερμηνεύσει τον ρόλο του φορώντας μια βαριά και άβολη μάσκα. Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι όσο φορά τη μάσκα δεν μπορεί να βρει τον ρόλο. Σε μια στιγμή απελπισίας λοιπόν κολλάει τη μάσκα στο κεφάλι του. Και μετά δεν μπορεί να την αφαιρέσει. Είναι αναγκασμένος να τη φορά συνεχώς, τουλάχιστον μέχρι την πρεμιέρα.