Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση από το periou.gr
«Ο τρόπος που έχουνε τα πράγματα να σπάνε». Τι τρόπο έχουνε τα πράγματα να σπάνε; Πώς σπάνε δηλαδή; Ο τίτλος της Ελένης Σαμπάνη είναι σαν ερώτημα, σαν να ανοίγει, από το εξώφυλλο κιόλας, έναν διάλογο με τον αναγνώστη, σαν να τον κάνει να αναρωτιέται, σαν να τον βάζει αμέσως μέσα στο ποιητικό της σύμπαν.
Ολόκληρη η συλλογή βασικά είναι σαν ένας μεγάλος διάλογος. Η ποίηση της Σαμπάνη δεν είναι εσωστρεφής, με την έννοια ότι η ποιήτρια δεν μιλά στον εαυτό της, αλλά απευθύνεται συνεχώς σε κάποιον. Τα περισσότερα ποιήματα είναι γραμμένα σε β’ ενικό πρόσωπο και εμείς οι αναγνώστες είναι σαν να παρακολουθούμε κομμάτια από τη ζωή της, από τις σχέσεις της, τους έρωτες που τελείωσαν, τους ανθρώπους που αγαπά, είναι σαν να τη βλέπουμε να συνομιλεί με τα πρόσωπα της ζωής της και να περιγράφει το αποτύπωμα που άφησαν πάνω της.
Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το περιοδικό Fractal
Ο Θανάσης είναι ένας σαραντάχρονος αλκοολικός λογιστής, που δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος από τη ζωή του. Με τον καλύτερό του φίλο, τον Μάνο, τον συνδέει μια παράξενη σχέση αγάπης-ζήλιας, ενώ η γειτόνισσά του, η Μαρία, είναι το μόνο πρόσωπο που φαίνεται να ταράζει κάπως τα νερά της άχαρης ζωής του.
Ένα μυθιστόρημα που επικεντρώνεται στις (ερωτικές και όχι μόνο) σχέσεις του πρωταγωνιστή και καταφέρνει να μας παρουσιάσει αρκετά γλαφυρά το αδιέξοδο ενός συνηθισμένου άντρα που δεν έχει αποκτήσει τη ζωή που ονειρεύεται. Ο Θανάσης είναι ένας τύπος τόσο κοινός που θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς: δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να καταλήξεις μόνος και δυστυχισμένος στα σαράντα σου χρόνια.
Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το περιοδικό Περί ου
Πού συνίσταται η επιτυχία της Νίκης; Τι είναι αυτό που οδήγησε έναν ήδη επιτυχημένο συγγραφέα να διαβαστεί ακόμα περισσότερο και να βραβευτεί;
Όπως μας προϊδεάζει και το ίδιο το εξώφυλλο, το βιβλίο περιστρέφεται γύρω από το πρόσωπο της Νίκης, της μητέρας του συγγραφέα, όχι με τη μορφή μιας προσωπικής βιογραφίας, αλλά ενός ιστορικού μυθιστορήματος. Ο Χωμενίδης αξιοποιεί δημιουργικά την ιστορία της Νίκης για να μας παρουσιάσει την Ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα. Ένα πολύ πετυχημένο πάντρεμα ιστορικής αλήθειας, οικογενειακής καταγραφής και μυθοπλασίας, που δημιουργεί ένα μυθιστόρημα τόσο προσωπικό όσο και ιστορικό.
Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το περιοδικό Fractal
Η ποιητική φωνή της Κρίστιν Σβάβα Τομασντότιρ καταφτάνει από τη μακρινή Ισλανδία δυνατή, τολμηρή –μάλλον προκλητική– και το σίγουρο είναι ότι έχει πολλά να πει. Ο λόγος της κουβαλά μια επαναστατικότητα, μια ορμή, όχι όμως με την έννοια της αντίδρασης, αλλά της αμφισβήτησης, που συνδυάζεται με μια μεστή ωριμότητα: η ποιήτρια παρουσιάζει τις σκέψεις της ως ένα ολοκληρωμένο σύστημα ιδεών στο οποίο έχει αμετάκλητα κατασταλάξει.
Ένα σουρεαλιστικό θεατρικό έργο που σκιαγραφεί ρεαλιστικά τις ανθρώπινες σχέσεις
Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το περιοδικό Fractal
Ενδιαφέρουσα ως προς τη γραφή της και ως προς τα θέματα που πραγματεύεται, η Αντωνία Θεοχαρίδου επανέρχεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων (και ελπίζουμε και στη σκηνή) με ένα ακόμα θεατρικό έργο με τίτλο «Οι χειροπέδες της ευτυχίας».
Το οξύμωρο του τίτλου ακολουθεί ολόκληρο το έργο, καθώς η Θεοχαρίδου περιγράφει μια εντελώς σουρεαλιστική κατάσταση, κατά την οποία μια εταιρεία πουλά σε ζευγάρια βραχιόλια, τα οποία κρατούν υποχρεωτικά τα δύο ταίρια μαζί. Η εταιρεία όχι απλώς πουλά τα βραχιόλια-χειροπέδες που «εξασφαλίζουν» την ευτυχία, αλλά παρακολουθεί τους αγοραστές ώστε να βεβαιωθεί ότι η σχέση τους προχωρά αρμονικά και δεν υπάρχει κίνδυνος να δυσφημιστεί η εταιρεία.
