Απαγορευμένα πάθη, σύγκρουση των κοινωνικών τάξεων, αυστηρά ήθη που ορίζουν τις ζωές των ανθρώπων, τα μυθιστορήματα της κλασικής λογοτεχνίας μάς μεταφέρουν σε εποχές εντελώς διαφορετικές από τη δική μας. Παρόλ' αυτά, παραμένουν απόλυτα διαχρονικά, γι' αυτό και οι σκηνοθέτες τα αγαπάνε τόσο! Πάμε να δούμε μερικές από τις αμέτρητες φορές που η κλασική λογοτεχνία μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο και μας άρεσε πολύ.

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Artcore

Οι Άθλιοι / Les Miserables, του Bille August (1998)

"Οι Άθλιοι" (που κυκλοφόρησαν το 1862) δεν είναι μόνο από τα πιο αγαπημένα μυθιστορήματα της κλασικής λογοτεχνίας, αλλά και από τα πιο πολυδιασκευασμένα στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Η ομώνυμη ταινία του 1998 είναι από τις πιο αγαπημένες γιατί αποτελεί πιστή μεταφορά του βιβλίου και αναπαριστά πολύ πετυχημένα το πνεύμα της εποχής. Φυσικά, το δυνατό της χαρτί είναι το καστ - Liam Neeson, Geoffrey Rush, Uma Thurman, Claire Danes- που κατάφερε να αποδώσει σωστά την ψυχοσύνθεση των ηρώων του βιβλίου και να μας χαρίσει μια απολαυστική κινηματογραφική εμπειρία.

Ο Κόμης Μόντε Κρίστο / The Count of Monte Cristo, του Kevin Reynolds (2002)

"Ο Κόμης Μόντε Κρίστο", το διάσημο βιβλίο του Αλέξανδρου Δουμά που κυκλοφόρησε τα 1844, είναι μια συγκλονιστική ιστορία αδικίας, εκδίκησης και λύτρωσης, που έχει όλα τα φόντα να μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Η ταινία του 2002 με τον Jim Caviezel στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι μια αξιοπρεπής μεταφορά, που κρατά όλα τα δυνατά στοιχεία του μυθιστορήματος και μας τα παραδίδει σε μια πολύ καλή κινηματογραφική παραγωγή.

Περηφάνια και Προκατάληψη / Pride and Prejudice, του Joe Wright (2005)

 

Ο κινηματογράφος αγαπάει Jane Austen και το "Περηφάνια και Προκατάληψη" έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ερωτική ιστορία για να περάσει απαρατήρητο. Στην ταινία του 2005 η Keira Knightley επιστρέφει στο αγαπημένο της κινηματογραφικό είδος, τις ταινίες εποχής, και ενσαρκώνει την ατίθαση Ελίζαμπεθ ενώ ο Matthew Macfadyen υποδύεται αρκετά πετυχημένα τον "ιδανικό" λογοτεχνικό άντρα, τον κ. Ντάρσι. Κοστούμια, σκηνογραφία και σκηνοθεσία μας μεταφέρουν απευθείας στην εποχή του βιβλίου (το οποίο κυκλοφόρησε το 1813).

Ανεμοδαρμένα Ύψη / Wuthering Heights, του Peter Kosminsky (1992)

Το βιβλίο της Emily Bronte "Wuthering Heights", που κυκλοφόρησε το 1847, είναι μια συναρπαστική ιστορία έρωτα και εκδίκησης και το έχουν λατρέψει τόσο οι βιβλιόφιλοι όσο και οι σκηνοθέτες. Στην κινηματογραφική εκδοχή του 1992 έχουμε να κάνουμε με μια καλογυρισμένη ταινία, αρκετά πιστή στο βιβλίο, με ένα ικανοποιητικότατο πρωταγωνιστικό δίδυμο: ο Ralph Fiennes είναι ο σκοτεινός και άγριος Χίθκλιφ και η Juliette Binoche η ατίθαση Κάθριν. Αγαπάμε αυτήν την εκδοχή λίγο παραπάνω, επειδή ο Ryuichi Sakamoto υπογράφει το soundtrack.

Επικίνδυνες Σχέσεις / Dangerous Liaisons, του Stephen Frears (1988)

Όταν ο Pierre Choderlos de Laclos εξέδωσε το 1782 το "Dangerous Liaisons" ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων: το χαρακτήρισαν ως "έργο εξοργιστικής ανηθικότητας" και ήταν απαγορευμένο για ολόκληρο σχεδόν τον 19ο αιώνα. Οι ερωτικές πλεκτάνες, η αποπλάνηση "τίμιων" γυναικών και τα αισθησιακά παιχνίδια στους αριστοκρατικούς κύκλους βρήκαν της καλύτερη έκφραση τους στα πρόσωπα των Glenn Close, John Malkovich, Michelle Pfeiffer στην ταινία του 1988.

Ερωτικά Παιχνίδια / Cruel Intentions, του Roger Kumble (1999)

Το "σκανδαλώδες" βιβλίο του de Laclos αποτελεί έμπνευση και για το "Cruel Intentions", το οποίο όμως τοποθετείται σε ένα πολύ διαφορετικό πλαίσιο από αυτό του μυθιστορήματος: διαδραματίζεται στη σύγχρονη εποχή και οι ερωτικές μηχανορραφίες στήνονται από δύο νεαρά κακομαθημένα πλουσιόπαιδα. Παρόλο που το "Cruel Intentions" δε διεκδικεί κινηματογραφικές δάφνες, είναι ένα πολύ καλό δείγμα του είδους των teen movies στο οποίο ανήκει και αποτελεί μια ενδιαφέρουσα μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος. Και φυσικά μας έχει χαρίσει ένα από τα καλύτερα soundtrack της μεγάλης οθόνης.

Μεγάλες Προσδοκίες / Great Expectations, του Alfonso Cuarón (1998)

Το αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Καρόλου Ντίκενς -που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1860- ευτύχησε να μεταφερθεί πολλές φορές στην μεγάλη οθόνη. Από τις πιο ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές μεταφορές είναι αυτή του 1998 που διατηρεί την πλοκή, αλλά την τοποθετεί στη σύγχρονη εποχή. Η ιστορία φαίνεται να ταιριάζει πολύ στον 20ο αιώνα και η ταινία απογειώνεται με το καστ -Ethan Hawke, Gwyneth Paltrow, Robert De Niro - και φυσικά με την καταπληκτική μουσική του Patrick Doyle.

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Fractal

Ο Αλέξης Σταμάτης στο νέο του βιβλίο πλάθει έναν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα λογοτεχνικό ήρωα, τον Στέφανο, έναν άντρα μοναχικό, που κουβαλά τους προσωπικούς του δαίμονες και έχει ακόμα τις πληγές του ανοιχτές από μια προηγούμενη σχέση του που τέλειωσε άδοξα. Μετά από χρόνια απουσίας από την Αθήνα, ο Στέφανος επιστρέφει στην πόλη αυτήν, όπου ξεκινά να εργάζεται ως ιδιωτικός ντετέκτιβ. Μια μέρα θα δεχτεί μια ασυνήθιστη επαγγελματική επίσκεψη: μία γυναίκα θα του ζητήσει να την παρακολουθήσει. Και από εκείνη τη στιγμή θα ξεκινήσει μια απίστευτη ιστορία που θα επηρεάσει με εντελώς απρόσμενο τρόπο όλους τους εμπλεκόμενους.

Νουάρ ατμόσφαιρα, έντονα στοιχεία αστυνομικού μυθιστορήματος, αρκετή δόση μυστηρίου και απανωτές εκπλήξεις είναι όσα θα συναντήσει κανείς διαβάζοντας τα "Αθώα Πλάσματα". Ο Αλέξης Σταμάτης στήνει μια άκρως ενδιαφέρουσα πλοκή που εξελίσσεται με τρόπο απρόβλεπτο και με ένταση που συνεχώς κλιμακώνεται.

Παρόλ' αυτά, τα "Αθώα Πλάσματα" δεν είναι βιβλίο αστυνομικό ούτε μυστηρίου. Είναι ένα βιβλίο απόλυτα υπαρξιακό. Ο συγγραφέας ακολουθεί τον ήρωα του στις πιο μύχιες διαδρομές του, στις πιο σκοτεινές του σκέψεις, στους πιο οδυνηρούς προβληματισμούς του και μας τον παρουσιάζει με μοναδική λογοτεχνική μαεστρία.

Από την άλλη, ο Αλέξης Σταμάτης χρησιμοποιεί αυτήν την ιστορία για να θέσει ερωτήματα, για να εξερευνήσει τις έννοιες ηθική, αλήθεια, πραγματικότητα, μνήμη, συνείδηση, ενοχή. Για να διερευνήσει τα δίπολα έρωτας-θάνατος, καλό-κακό, άγιος-εγκληματίας, παρουσιάζοντας τα τελικά ως όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο τίτλος του βιβλίου -διόλου τυχαία επιλεγμένος- κάνει λόγο για πλάσματα αθώα, αλλά οι ήρωες μόνο αθώοι δεν είναι - ή εξαρτάται από ποια οπτική γωνία θα επιλέξεις να τους δεις.

Ένα βιβλίο που κρύβει μέσα του μεγάλες αντιθέσεις, που τολμά να κάνει γενναίες ανατροπές, που σπρώχνει τους ήρωες του πέρα από τα όρια τους, που καταφέρνει να διατηρήσει ισορροπία ανάμεσα στο μυστήριο και τους φιλοσοφικούς προβληματισμούς που θέτει - κι όλα αυτά χωρίς να παρασυρθεί σε σουρεαλιστικά μονοπάτια. Απολαυστικό από κάθε άποψη.

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το Περί ου

Πώς θα ήταν τα παιδικά παραμύθια αν ξέφευγαν από το παραδοσιακό δίπολο του καλού και του κάκου; Αν το ηθικό και το ανήθικο ήταν πιο διφορούμενες έννοιες και αν οι ήρωες τους ανταποκρίνονταν στα… σύγχρονα δεδομένα; Αν η Χιονάτη, για παράδειγμα, συνωμοτούσε με τον κυνηγό; Ή αν ο βάτραχος κατέληγε στη φυλακή αντί να ξαναγίνει πρίγκιπας;

Ο Κώστας Στοφόρος στη "Συνωμοσία της Χιονάτης" επεξεργάζεται αυτήν την καταπληκτική ιδέα και μας παραδίδει τους κλασικούς μύθους υπό ένα ολότελα διαφορετικό πρίσμα, σχολιάζοντας έξυπνα τη σημερινή κοινωνία.

Οι 30 ιστορίες του βιβλίου είναι μικρές και εξαιρετικά λακωνικές - εντούτοις καταφέρνουν να χωρέσουν μέσα τους πάρα πολλά μηνύματα, να προβληματίσουν και να αφήσουν χώρο για πολλές προεκτάσεις και ερμηνείες.

Με ύφος σατιρικό, χιουμοριστικό και καυστικό, ο Κώστας Στοφόρος καταδεικνύει τις παθογένειες της σημερινής κοινωνίας, χρησιμοποιώντας με τρόπο ανατρεπτικό και ευφάνταστο τους αγαπημένους ήρωες των κλασικών παραμυθιών: ο ψεύτης βοσκός έγινε πάμπλουτος, το αθάνατο νερό αγοράστηκε από εταιρία και εμφιαλώθηκε και η Ραπουνζέλ παντρεύτηκε έναν εκατομμυριούχο και το έριξε στις πλαστικές.

Ένα εξαιρετικά έξυπνο βιβλίο, απολαυστικό στην ανάγνωση και εύστοχο ως προς το περιεχόμενο του, "Η συνομωσία της Χιονάτης" έχει τόσο φαντασία όσο και δριμύτατη κριτική στην κοινωνία του σήμερα.

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο LIFO Μικροπράγματα

Όχι, δεν είναι υπερβολή. Στη Θάσο μπορείς πραγματικά να βιώσεις τον ορισμό των διακοπών. Θέλεις μπάνιο σε ωραίες παραλίες; Θέλεις κόσμο, κίνηση και ωραία μπαράκια; Θέλεις να τρως το ψαράκι σου πλάι στο κύμα; Θέλεις βουνό και γραφικά ορεινά χωριά; Θέλεις αξιοθέατα, αρχαία μνημεία και μουσεία; Ε ναι, η Θάσος τα έχει όλα αυτά.

Η Θάσος είναι το νησί που ξεκαλοκαιριάζουν όλοι οι βορειοελλαδίτες (είναι απίθανο να συναντήσεις άνθρωπο από την Μακεδονία και την Θράκη που να μην έχει πάει έστω μία φορά) και είναι το νησί που ευελπιστώ ότι κάποτε θα εκτιμήσει και η υπόλοιπη Ελλάδα και θα αρχίσει να συρρέει μαζικά κόσμος από Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησο.

Στη Θάσο πηγαίνω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Έχει μείνει ίδια όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς δήθεν προσπάθειες εκσυγχρονισμού για να τραβήξει περισσότερους τουρίστες, χωρίς να αλλοιωθεί η ιδιαίτερη φυσιογνωμία της που την κάνει τόσο ανεπιτήδευτη και τόσο γοητευτική. Παρόλ' αυτά, κάθε φορά που πηγαίνω θα ανακαλύψω κάτι που δεν είχα ξαναδεί: μια παραλία που άρχισε να γίνεται της μόδας, ένα καινούργιο μαγαζάκι, ένα χωριό που δεν είχα ξαναπάει.

Στη Θάσο έχω κάνει τα καλύτερα μπάνια της ζωής μου: Χρυσή Αμμουδιά, Αλυκή, Παχύς, Παράδεισος. Φιλόξενα κολπάκια, όμορφα, με ζεστά και πεντακάθαρα νερά. Είναι τόσο μικρό το νησί που μπορείς κάθε μέρα να πηγαίνεις σε διαφορετική παραλία, χωρίς να χάνεις χρόνο σε μετακινήσεις και να κουράζεσαι άσκοπα.

Εξάλλου, σε όποια παραλία και να πας, θα τη συνδυάσεις με κάποιο μέρος εκεί κοντά. Στην Παναγιά θα πας και θα πιεις τον καλύτερο ελληνικό καφέ στα γραφικά της καφενεδάκια που είναι ντυμένα με πέτρα και αμπέλι. Στο ορεινό χωριό Καζαβίτι θα γοητευτείς από την αρχιτεκτονική των σπιτιών και θα φας μέχρι σκασμού στην πλατεία κάτω από τα πλατάνια. Τα Λιμενάρια δεν είναι παρά ένα μικρό χωριό, αλλά θα σου αρέσει τόσο -ειδικά όταν θα τρως πλάι στη θάλασσα. Ο Ποτός είναι το πιο …κοσμοπολίτικο μέρος, θα σεργιανίσεις στα στενά, θα αγοράσεις αναμνηστικά, θα κάτσεις σίγουρα για καφέ ή ποτό. Και δε θα ξεχάσεις να κάνεις στάση στο Μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που στέκει στην άκρη του γκρεμού και από κάτω σκάει το κύμα.

Και φυσικά ο Λιμένας, η πρωτεύουσα, η καρδιά του νησιού, που σε καλεί να χαθείς στην ιστορία του και στο ηλιοβασίλεμα του. Τα στενά του είναι συνέχεια γεμάτα κόσμο που πηγαινοέρχεται, τρώει, ψωνίζει. Υπάρχουν παντού αρχαία -σε μια πλατεία ένα τσούρμο παιδιών παίζει πλάι στις μαρμάρινες κολώνες. Η αρχαία αγορά, μόλις λίγα μέτρα πάνω από το λιμανάκι, σε προκαλεί να τη διασχίσεις, να περπατήσεις στα μονοπάτια της, να ανεβείς τα σκαλιά που έχουν σχεδόν λιώσει από το πέρασμα τόσων και τόσων ανθρώπων ανά τους αιώνες. Από δίπλα το Αρχαιολογικό Μουσείο: και μόνο μια κλεφτή ματιά στην είσοδο όπου στέκει αγέρωχος ένα πανύψηλος κούρος θα σε πείσει να μπεις. Να βρεις το κουράγιο να ανεβείς μέχρι το αρχαίο θέατρο. Ο δρόμος ανηφορικός, αλλά η μαγεία και η ενέργεια του χώρου θα σε ανταμείψουν -χώρια η θέα!

Και φυσικά το λιμανάκι, το πιο μαγευτικό μέρος ολόκληρης της Θάσου, με τους δύο φάρους, με τα μικρά σκάφη στον κόλπο του και τα ψαροκάικα, με τον ήλιο που βυθίζεται θριαμβευτικά μέσα στη θάλασσα και σου χαρίζει το πιο μεθυστικό ηλιοβασίλεμα που θα δεις ποτέ στη ζωή σου.

Είναι τόσο μαγική η Θάσος. Δε σου υπόσχεται πολλά, αλλά τελικά σου τα δίνει όλα. Και είναι φτιαγμένη από αυτό το υλικό που γεννιούνται οι αναμνήσεις. Να πας και θα με θυμηθείς!

Τι θα ήταν οι αγαπημένοι μας κινηματογραφικοί ήρωες χωρίς τους φίλους, πρόθυμους να τους στηρίξουν στα δύσκολα αλλά και στα ευχάριστα; Παιδικές παρέες, δυνατές φιλίες που ξεπήδησαν μέσα από δύσκολες καταστάσεις, άνθρωποι φαινομενικά αταίριαστοι που δέθηκαν με τον πιο παράδοξο τρόπο, απ' όλα έχει το Χόλιγουντ!

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το artcoremagazine.gr

Stand by Me (1986), του Rob Reiner

Η απόλυτη ταινία παιδικής φιλίας και ενηλικίωσης. Ένας Stephen King λιγότερο ζοφερός απ' ότι τον έχουμε συνηθίσει, σε μια ιστορία που αφορά τέσσερις φίλους που αποφασίζουν να ψάξουν στο δάσος το πτώμα ενός παιδιού που χτυπήθηκε από τρένο. Κανένας δε θα γυρίσει ίδιος από αυτό το ταξίδι… Τα πάντα σε αυτήν την ταινία είναι άψογα - το κερασάκι στην τούρτα φυσικά το τραγούδι "Stand by me".

My Girl (1991), του Howard Zieff

Άλλη μια ταινία που περιγράφει τη δύναμη της παιδικής φιλίας και τον τρόπο που αυτή διαμορφώνει ανεξίτηλα τον ψυχισμό μας. Η μικρή μας πρωταγωνίστρια περνά μια παράξενη παιδική ηλικία, καθώς έρχεται σε πολύ στενή επαφή με τον θάνατο λόγω του γραφείου κηδειών του πατέρα της. Όταν και ο πιο στενός της φίλος πεθάνει, η ηρωίδα μας θα μεταμορφωθεί συναισθηματικά και θα ωριμάσει. Εμείς οι θεατές βέβαια λιώνουμε στο κλάμα.

The Shawshank Redemption (1994), του Frank Darabont

Από τις πιο ωραίες και δυνατές φιλίες που είδαμε ποτέ στη μεγάλη οθόνη. Οι δύο πρωταγωνιστές μας γνωρίζονται μέσα στη φυλακή και συνδέονται με τρόπο βαθύ και αληθινό. Τόσο αληθινό (spoiler) που η φιλία τους θα συνεχιστεί και έξω από τα τείχη της φυλακής.

Les Intouchables (2011), των Olivier Nakache, Éric Toledano

Αν θέλαμε να ψάξουμε για εντελώς αταίριαστους ανθρώπους που η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να γίνουν αγαπημένοι φίλοι, προφανώς θα καταλήγαμε στους "Άθικτους". Το διαμαντάκι αυτό του γαλλικού σινεμά φέρνει κοντά έναν τετραπληγικό ευκατάστατο κύριο με τον αντισυμβατικό νεαρό βοηθό του. Ίσως τελικά οι διαφορές τους να ήταν αυτές που τους ένωσαν και ο ένας πήρε από τον άλλον αυτά ακριβώς που χρειαζόταν.

Hachi: A Dog's Tale (2009), του Lasse Hallström

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου είναι φυσικά ο σκύλος και δεν υπάρχει σπουδαιότερη ταινία από το "Χάτσικο" που να το αποδεικνύει. Βασισμένο σε πραγματική ιστορία, ο Χάτσικο συνόδευε καθημερινά τον ιδιοκτήτη του μέχρι τον σταθμό των τρένων, ώσπου μια μέρα αυτός δεν επέστρεψε... Ο σκύλος ωστόσο δεν εγκατέλειψε ποτέ τη θέση του, τον περίμενε στο σταθμό για πάντα.

Beaches (1988), του Garry Marshall

Δυο αγαπημένες παιδικές φίλες με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες και διαφορετική σταδιοδρομία, ξανασυναντιούνται στη Νέα Υόρκη, μένουν μαζί και αναπολούν τα παλιά. Γλυκιά (και ξεχασμένη) ταινία που πατάει και στην κωμωδία και στο δράμα, που αποτυπώνει έξοχα το ανεξίτηλο δέσιμο δυο ανθρώπων που επιβιώνει στο χρόνο και που χαρίζει στους θεατές ένα εξαιρετικό γλυκόπικρο φινάλε.

Lord of the Rings Trilogy, του Peter Jackson

Αυτή ασφαλώς δεν είναι μια ταινία για τη φιλία, όμως υπήρξε άραγε ποτέ μεγαλύτερη κινηματογραφική φιλία από αυτήν του Φρόντο και του Σαμ; Είναι μάλλον προφανές ότι ο Φρόντο δε θα είχε φτάσει ποτέ μέχρι την Μόρντορ, αν δεν είχε δίπλα του τον Σαμ να τον στηρίζει, να τον φροντίζει και να τον σώζει από δύσκολες καταστάσεις. Ψύχραιμος, σταθερός, λογικός και με γνήσια αγάπη, ο Σαμ είναι το πρότυπο του καλού φίλου!

Once Upon a Time… in Hollywood (2019), του Quentin Tarantino

Το "Κάποτε στο Χόλιγουντ" σε άλλους άρεσε, άλλοι απογοητεύτηκαν, αλλά όλοι συμφώνησαν στο εξής: το bromance των δύο πρωταγωνιστών είναι ό,τι καλύτερο έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη. Ο ένας ηθοποιός, ο άλλος ο κασκαντέρ και βοηθός του, αλλά επί της ουσίας είναι πολλά παραπάνω: είναι αυτός που τον στηρίζει, τον συμβουλεύει και που ακούει τα προβλήματά του. Μια υπέροχα δοσμένη φιλία, όσο πιο αγνή και αληθινή θα μπορούσε να είναι.

Thelma & Louise (1991), του Ridley Scott

Last but not least, μια είναι η ταινία που αποτυπώνει τόσο δυνατά και γλαφυρά τη (γυναικεία) φιλία. Η Θέλμα και η Λουίζ θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι αναψυχής που θα καταλήξει σε δίωξη από την αστυνομία. Στο ταξίδι αυτό θα στηρίξει η μία την άλλη, θα γνωρίσουν πραγματικά τον εαυτό τους, θα αναθεωρήσουν για τη ζωή που ζούσαν μέχρι τότε και θα συνειδητοποιήσουν ότι το να είναι μαζί είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Ένα υπέροχο road trip, μια ταινία αυτογνωσίας, που πραγματεύεται με ενδιαφέροντα τρόπο τον φεμινισμό και μας χαρίζει ένα απολαυστικό ζευγάρι ηρωίδων!