Της Χρυσάνθης Ιακώβου/ Αναδημοσίευση απο το Fractal

Η Κάια είναι μια κοπέλα που ζει σε ένα καλύβι στους βάλτους της Βόρειας Καρολίνας, κοντά στην μικρή πόλη Μπάρκλι Κόουβ. Στα έξι της χρόνια η μητέρα της θα φύγει από το σπίτι και σταδιακά θα φύγουν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Η Κάια θα βρεθεί ολομόναχη και θα πρέπει να επιβιώσει. Πώς θα τα καταφέρει; Θα μπορέσει άραγε να εμπιστευτεί ξανά τους ανθρώπους; Μερικά χρόνια μετά η πόλη θα αναστατωθεί από ένα αναπάντεχο γεγονός: τον θάνατο ενός νεαρού, του Τσέις. Ήταν δολοφονία ή ατύχημα; Η Κάια έχει άραγε σχέση με αυτό το συμβάν;

Το "Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες" είναι πάνω απ' όλα μια ιστορία επιβίωσης και ενηλικίωσης. Ο καθημερινός αγώνας της ηρωίδας σε συνδυασμό με το αίσθημα της μοναξιάς και τη ζωή στους βάλτους συνθέτουν μια απίστευτα ενδιαφέρουσα ιστορία που κάνει την ανάγνωση να κυλά σαν νερό.

Αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό για να έχουμε ένα εξαιρετικό βιβλίο, όμως η συγγραφέας προχωρά ένα βήμα παραπέρα: εντάσσει στην πλοκή και έναν μυστηριώδη θάνατο, στον οποίον φαίνεται να εμπλέκεται και η ηρωίδα με αινιγματικό τρόπο. Η απόφαση της να μην αφηγηθεί γραμμικά την ιστορία, αλλά να παρουσιάζει εναλλάξ τα κεφάλαια των δύο υποθέσεων από τη μια ξεκουράζει τον αναγνώστη, από την άλλη κλιμακώνει την ένταση, μέχρι να φτάσουμε στο λυτρωτικό φινάλε.

Ένα βιβλίο άψογο από όλες τις απόψεις -περιεχόμενο, γλώσσα, δομή-, πράγμα εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς ότι είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Ντέλια Όουενς. Καθότι ζωολόγος βέβαια έχει γράψει πολλά επιστημονικά βιβλία. Μάλιστα, χάρη σε αυτήν της την ιδιότητα το "Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες" γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον: οι περιγραφές του βάλτου, η αποτύπωση της φύσης, ο τρόπος που η ζωή της ηρωίδας συνδέεται με το μέρος στο οποίο μένει δίνουν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Το "Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες" είναι μια συναρπαστική ιστορία, αφηγημένη με έναν εξίσου συναρπαστικό τρόπο. Ο ορισμός του page turner, είναι αδύνατο να αφήσεις από τα χέρια σου το βιβλίο. Χωρίς φλυαρίες, χωρίς μελοδραματισμούς, με σπουδαία μηνύματα και με εύστοχες αναφορές στην ενδοοικογενειακή βία, τις προκαταλήψεις, τις ανθρώπινες αδυναμίες, η Όουενς διαχειρίζεται πολύ καλά το υλικό της και χαρίζει σε όποιον διαβάσει το βιβλίο της μια  απολαυστική αναγνωστική εμπειρία. Θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει και ταινία.

H Χρυσάνθη Ιακώβου προτείνει στους αναγνώστες του cityportal αγαπημένα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων από την ελληνική λογοτεχνία, γραμμένα έως το 1980

(Αναδημοσίευση απο το cityportal.gr)

Το πιο ασφαλές κριτήριο για ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα είναι ο χρόνος. Αν καταφέρνει ένα έργο να συγκινεί και να αγαπιέται δεκαετίες μετά τη δημιουργία του, αυτό σημαίνει -αν μη τι άλλο- ότι είναι γνήσιο και διαχρονικό. Αγαπώ τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, επειδή πιάνει τον σφυγμό της σημερινής κοινωνίας, αλλά αγαπώ εξίσου και τα βιβλία προηγούμενων δεκαετιών για τα ιστορικά τους στοιχεία, για τη γλώσσα τους και γιατί μέσω αυτών μπορεί να δει κανείς γλαφυρά ολόκληρη την πορεία του ελληνικού έθνους και να κατανοήσει έτσι το χθες και το σήμερα της χώρας μας.

"Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" του Νίκου Καζαντζάκη

Η πρώτη μου επαφή με τον Καζαντζάκη ήταν με το "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" και διαβάζοντάς το κατάλαβα για ποιο λόγο θεωρείται τόσο σπουδαίος συγγραφέας. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ στη λογοτεχνία τόσο εύστοχη αποτύπωση της κοινωνίας. Εκτός από την ενδιαφέρουσα υπόθεση, τις υπέροχες περιγραφές και τις πληροφορίες για τη ζωή της περιόδου στην οποία τοποθετείται η ιστορία, ο Καζαντζάκης μετατρέπει με μοναδικό τρόπο τους ήρωες του σε σύμβολα για να μιλήσει για το καλό και για το κακό, για την υποκρισία και το φθόνο, για τις αδυναμίες και τις παθογένειες της κοινωνίας, κάνοντας έτσι το βιβλίο του απόλυτα διαχρονικό.

Όλα τα διηγήματα του Γεώργιου Βιζυηνού

Έργο του Βιζυηνού διάβασα για πρώτη φορά στο σχολείο, μια και το "Αμάρτημα της μητρός μου" ήταν στην διδακτέα ύλη. Με γοήτευσε τόσο πολύ η γραφή του που αποφάσισα να διαβάσω όλα του τα διηγήματα. Οι ήρωες του Βιζυηνού χαρακτηρίζονται από μία τραγικότητα: βρίσκονται σε μια δίνη δυσάρεστων καταστάσεων που δεν προκάλεσαν οι ίδιοι, αλλά παρόλο που προσπαθούν πραγματικά να ξεφύγουν από αυτήν δεν τα καταφέρνουν. Το μαγικό με τον Βιζυηνό είναι ότι, ενώ οι ιστορίες του είναι σκληρές και θλιβερές, η γλώσσα του είναι τρυφερή, σαν να θέλει να μετριάσει τη στεναχώρια του αναγνώστη. Το στοιχείο ωστόσο που τον καθιστά έναν πραγματικά σπουδαίο πεζογράφο είναι η ικανότητα του να μπαίνει βαθιά στην ψυχοσύνθεση των ηρώων του και να παρουσιάζει τις πράξεις τους ως αποτέλεσμα των συναισθημάτων τους, πράγμα σχεδόν πρωτόγνωρο για τα λογοτεχνικά δεδομένα της εποχής του, που είναι όμως πετυχημένο ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα.

"Η Χαμένη Άνοιξη" του Στρατή Τσίρκα

Ένας καθηγητής ιστορίας μού είχε πει κάποτε ότι ένας από τους καλύτερους τρόπους για να μάθει κανείς ιστορία είναι να διαβάσει ιστορικά μυθιστορήματα. Έτσι αποφάσισα να διαβάσω την "Χαμένη Άνοιξη" του Τσίρκα - και πράγματι έμαθα (ή μάλλον ένιωσα) όσα συνέβησαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του '60. Το μυθιστόρημα καλύπτει ένα μικρό χρονικό διάστημα: είκοσι μόλις μέρες, από τις 4 μέχρι τις 23 Απριλίου του 1965. Κι όμως αυτό το διάστημα είναι αρκετό για να καταφέρει να καλύψει ο συγγραφέας τα γεγονότα της Αποστασίας, τον εξαναγκασμό του Παπανδρέου σε παραίτηση, το θάνατο του Σωτήρη Πέτρουλα. Με μοναδική δεξιοτεχνία, ο Τσίρκας συνδέει τις προσωπικές υποθέσεις των ηρώων του με τα μεγάλα γεγονότα εκείνης της εποχής και μεταφέρει στον αναγνώστη αυτούσιο το ταραγμένο κλίμα των ημερών, δίνοντας του μια ξεκάθαρη εικόνα για το πώς οδηγήθηκε η Ελλάδα στο Πραξικόπημα λίγα χρόνια μετά.

"Ο ζητιάνος" του Ανδρέα Καρκαβίτσα 

Ο "Ζητιάνος" είναι ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, συναρπαστικό για την υπόθεση του, ενδιαφέρον για τις ιστορικές πληροφορίες και μοναδικό για τα μηνύματα του. Ο Καρκαβίτσας παρουσιάζει μια πολύ γλαφυρή εικόνα της ελληνικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, με το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, την πίστη σε δεισιδαιμονίες και την πονηριά να είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των κατοίκων του μικρού χωριού στο οποίο τοποθετείται η υπόθεση. Με μοναδικό τρόπο ο συγγραφέας περιγράφει από τη μια τα πονηρά τεχνάσματα του ζητιάνου και από την άλλη τις αντιδράσεις των κατοίκων. Μέσα από αυτήν την ιστορία ο Καρκαβίτσας καταφέρνει να ασκήσει έντονη κριτική στα ήθη και στους θεσμούς της εποχής και να καυτηριάσει -σχεδόν με σατιρική διάθεση- τα κακώς κείμενα της τότε κοινωνίας. Το δε φινάλε είναι από αυτά που δεν ξεχνάς ποτέ.

"Η Μεγάλη Χίμαιρα" του Μ. Καραγάτση

Δεν είναι τυχαίο που αυτό το βιβλίο διαβάζεται μέχρι σήμερα και που είναι τόσο αγαπητό στους βιβλιόφιλους. Οι ήρωες της "Μεγάλης Χίμαιρας" κουβαλούν κάτι από την τραγικότητα των ηρώων του αρχαίου δράματος. Κινούνται από τα πάθη τους, όχι γιατί είναι αδύναμοι, αλλά γιατί -πολύ απλά- ακολουθούν τον χαρακτήρα τους. Στο τέλος ασφαλώς συντρίβονται, αλλά με αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια. Το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε ο Καραγάτσης σε αυτό το βιβλίο δεν είναι μόνο ότι αφηγήθηκε όμορφα μια τραγική ιστορία γεμάτη έρωτα και θάνατο, αλλά ότι συνέδεσε τις κοινωνικές επιταγές της περιόδου και του τόπου όπου εκτυλίσσεται η υπόθεση με την ψυχοσύνθεση και τις ενέργειες των ηρώων, δημιουργώντας έτσι με πολύ εύστοχο τρόπο αλυσιδωτές καταστάσεις και αναπότρεπτα γεγονότα, που οδηγούν σε ένα πολύ δυνατό φινάλε.

 

Χρυσάνθη Ιακώβου

Η Χρυσάνθη Ιακώβου έχει σπουδάσει Ελληνική Φιλολογία και εργάζεται ως δημοσιογράφος. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές ("Αχ-έρων", Εκδόσεις Βακχικόν 2013 και "Τεθλασμένοι χρόνοι", Εκδόσεις Βακχικόν 2017) και έχει συμμετάσχει με ποιήματα και διηγήματά της σε ανθολογίες και συλλογικές εκδόσεις. Διατηρεί συνεργασία με ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά ως κριτικός βιβλίων. Συνεργάζεται με διάφορες ιστοσελίδες όπου δημοσιεύει απόψεις, συνεντεύξεις με καλλιτέχνες και κείμενα για τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Ασχολείται με τη φωτογραφία. Παρουσιάζει εδώ και πολλά χρόνια ραδιοφωνικές εκπομπές που αφορούν το βιβλίο και τον κινηματογράφο. Διατηρεί την προσωπική ιστοσελίδα www.chrisanthiiakovou.gr.

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το περιοδικό Fractal

Ο ήρωάς μας είναι ένας απολυμένος δημοσιογράφος, ο οποίος έχει μετακομίσει με τη σύζυγο του στην Πολωνία. Αυτή δουλεύει, αυτός όχι - στον ελεύθερο χρόνο του προσπαθεί να ερμηνεύσει τους λόγους που απέτυχε πλήρως στη ζωή του. Όλα θα αλλάξουν όταν ένα πτώμα θα πέσει στην ταράτσα της οικοδομής του και ένα δεύτερο λίγο πιο μακριά. Το δεύτερο πτώμα -ένας λευκός άντρας μεγάλης ηλικίας- θα του κινήσει το ενδιαφέρον, θα του ξυπνήσει το δημοσιογραφικό δαιμόνιο και θα τον κάνει να ριχτεί σε μια απίστευτη έρευνα για να ανακαλύψει τι έγινε. Η ζωή του θα περιπλεχτεί κι άλλο όταν θα συναντήσει τυχαία έναν παλιό "φίλο" από την Ελλάδα και όταν θα αρχίσει να τρέφει ερωτικά συναισθήματα για μια Πολωνέζα φίλη του.

Το βιβλίο του Ιάκωβου Ανυφαντάκη "Κάποιοι άλλοι" είναι ένα μυθιστόρημα δύο ταχυτήτων: από τη μια αποτυπώνει τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης στους σημερινούς σαραντάρηδες και τολμά μια καταβύθιση στην ψυχοσύνθεση του Νεοέλληνα που προσπαθεί να ξαναβρεί τον εαυτό του, από την άλλη εμπεριέχει μια παράλληλη ιστορία που περιλαμβάνει διάσημους φωτογράφους, μυστικές έρευνες και διεφθαρμένους παράγοντες του ποδοσφαίρου. Είναι ενδιαφέρον το πώς ο συγγραφέας καταφέρνει να συνδυάσει τόσα διαφορετικά στοιχεία στο βιβλίο του, χωρίς να χαθεί μέσα στην αφήγηση και στον όγκο των πληροφοριών και χωρίς να κουράσει τον αναγνώστη.

Είναι λίγο νωρίς να μιλήσουμε για τη λογοτεχνική γενιά της κρίσης ή για τα σημάδια της κρίσης στη σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή, αν ωστόσο αποφασίζαμε να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι το "Κάποιοι άλλοι" είναι ένα χαρακτηριστικό και εξαιρετικό δείγμα. Ο ήρωάς μας δεν είναι παρά ένας συνηθισμένος τύπος, ίσως μάλιστα τόσο συνηθισμένος που θα μπορούσε να σηκώσει στους ώμους του το βάρος μιας γενιάς: είναι αυτός που έζησε τις μεγάλες αναταραχές της χώρας της περασμένης δεκαετίας, είναι αυτός που τα επαγγελματικά του όνειρα ανακόπηκαν βίαια λόγω της απόλυσης, είναι αυτός που αναγκάστηκε να μεταναστεύσει έχοντας διαρκώς στο μυαλό του την έννοια της αποτυχίας.

Αν το βιβλίο είχε παραμείνει σε αυτό μόνο το πλαίσιο, θα ήταν πάλι σπουδαίο, όχι όμως ιδιαίτερο. Αυτό που το καθιστά τόσο ενδιαφέρον είναι η παράλληλη ιστορία του, η δημοσιογραφική έρευνα του ήρωα για το πτώμα που βρέθηκε κοντά στο σπίτι του, μια ιστορία που περιλαμβάνει απίστευτους λογοτεχνικούς χαρακτήρες, αναπάντεχες αποκαλύψεις, με μια εξέλιξη που ταιριάζει αρκετά στο αστυνομικό θρίλερ.

Η σφιχτή δομή, η πλοκή που ξετυλίγεται κομμάτι κομμάτι και τα στοιχεία που έρχονται σταδιακά για να συμπληρώσουν κενά που προηγήθηκαν δημιουργούν ένα υπέροχο ανάγνωσμα. Επιστέγασμα σε όλα αυτά και το λυτρωτικό φινάλε, που προσφέρει ένα είδος κάθαρσης τόσο στον ήρωά μας όσο και στον αναγνώστη.

 

Το Γραφείο Ποίησης και το Culture Book, με αφορμή την επιδημία του κορονοϊού, προσκάλεσαν ανθρώπους που ασχολούνται με την ποίηση και την πεζογραφία να απαντήσουν σε δύο καίρια ερωτήματα της εποχής.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στις 20 Μαΐου 2020 στο culturebook.gr

"Ο ποιητής θεωρείται συχνά μια ακατανόητη φιγούρα"

Έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά η θέση του ποιητή/πεζογράφου στην κοινωνία;

Ο ποιητής -και ο καλλιτέχνης γενικότερα- είναι αυτός που έχει μια διαφορετική αντίληψη του κόσμου. Βλέπει μέσα από ένα πρίσμα όλα όσα τον περιβάλλουν, τα οποία, συνδυάζοντας τα με τα προσωπικά του βιώματα, τα μετατρέπει σε ποίηση, σε τέχνη. Όταν λοιπόν ο αναγνώστης κρατάει τα ποιήματα στα χέρια του, βρίσκει μια άλλη οπτική γωνία του κόσμου: αυτό είναι που γεννάει μέσα του προβληματισμούς, που προκαλεί ερωτηματικά. Ασφαλώς, βρίσκει και κομμάτια του εαυτού του: αυτός είναι και ο συνδετικός κρίκος μεταξύ ποιητή-αναγνώστη και των αναγνωστών μεταξύ τους. Αυτές είναι οι δύο λειτουργίες της ποίησης και της λογοτεχνίας, η γέννηση των προβληματισμών και η εξαίσια μυστική επικοινωνία. Παρόλ' αυτά, έχει ο ποιητής τη θέση που θα μπορούσε στην κοινωνία; Μάλλον όχι. Ενώ θεωρητικά, γενικά και αόριστα η ποίηση χαίρει μεγάλης εκτίμησης, ο κόσμος μοιάζει να διατηρεί μια επιφυλακτικότητα. Η ποίηση αντιμετωπίζεται από πολλούς ως ένα είδος περιττής πολυτέλειας και ο ποιητής θεωρείται συχνά μια ακατανόητη φιγούρα. Θα είχε ενδιαφέρον αν ο κόσμος αγκάλιαζε πιο θερμά την ποίηση και αν ο ποιητής αποκτούσε μια πιο έντονη αλληλεπίδραση με την κοινωνία. Η ζωή μας θα αποκτούσε έτσι ένα ισχυρό πνευματικό έρεισμα. Όχι πως αυτό θα έλυνε τα όποια κοινωνικά προβλήματα, αλλά σίγουρα θα τα άμβλυνε.

Σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή του κορωνοϊού, έχει ιδιαίτερο ρόλο η ποίηση/πεζογραφία;

Πάντα σε περιόδους κρίσης οι άνθρωποι στρέφονται προς τα εκεί που πιστεύουν ότι θα βρούνε παρηγοριά ή δύναμη ή κάποιου είδους εξήγηση για αυτό που συμβαίνει. Η ποίηση ασφαλώς και παίζει αυτόν το ρόλο, καθώς βοηθάει τον αναγνώστη να ερμηνεύσει τον κόσμο γύρω του, να γνωρίσει λίγο καλύτερα και τον εαυτό του. Η ποίηση πρωτίστως θέτει τις ερωτήσεις, αλλά καμιά φορά δίνει και τις απαντήσεις. Σε ό,τι αφορά την άλλη πλευρά, την πλευρά της λογοτεχνικής παραγωγής δηλαδή, υπήρξε μια ενδιαφέρουσα κινητοποίηση τον τελευταίο καιρό: διοργανώθηκαν λογοτεχνικοί διαγωνισμοί και διάφορα project, έχουν γραφεί και δημοσιευτεί κείμενα σχετικά με αυτό που ζούμε, έχει δοθεί βήμα σε συγγραφείς για να εκφράσουν τις απόψεις τους. Αυτό είναι κάτι όμορφο που γίνεται και η δημιουργικότητα είναι πολλές φορές το κλειδί για να μπορέσει να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος μία κατάσταση που τον βγάζει εντελώς έξω από τον τρόπο ζωής του. Η πραγματική επίδραση βέβαια της περιόδου του κορωνοϊού στην ποίηση και την λογοτεχνία θα αργήσει πολύ να φανεί - αν και εφόσον φανεί. Θα πρέπει πρώτα να γίνουν οι εσωτερικές ζυμώσεις που θα μετατρέψουν τα παρόντα ερεθίσματα σε τέχνη. Θα είναι ευχάριστο τουλάχιστον αυτό, το να δούμε να προκύπτουν ωραία κείμενα μέσα από μια άσχημη συνθήκη. Έτσι βέβαια λειτουργεί ούτως ή άλλως η ποίηση, γεννιέται μέσα από το τραύμα, από την έντονη εμπειρία, από μία στροφή σε έναν ευθύ δρόμο.

* Η Χρυσάνθη Ιακώβου έχει σπουδάσει Ελληνική Φιλολογία και εργάζεται ως δημοσιογράφος. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές "Αχ-έρων" (Βακχικόν, 2013) και "Τεθλασμένοι χρόνοι" (Βακχικόν, 2017), ενώ έχει συμμετάσχει με ποιήματα και διηγήματα της σε συλλογικές εκδόσεις. Αρθρογραφεί σε διάφορες ιστοσελίδες για θέματα σχετικά με την λογοτεχνία και τον κινηματογράφο και δημοσιεύει τακτικά κριτικές βιβλίων σε λογοτεχνικά ηλεκτρονικά περιοδικά. Διατηρεί την προσωπική ιστοσελίδα www.chrisanthiiakovou.gr

 

Η σειρά με τα ταξίδια στο χρόνο, τις ιστορικές αναφορές και το πιο δυνατό τηλεοπτικό love story μόλις ολοκλήρωσε την 5η της σεζόν - και συνεχίζει! (Πολλά spoiler φυσικά).

Της Χρυσάνθης Ιακώβου / Αναδημοσίευση απο το artcoremagazine.gr

Και στην 5η σεζόν συνεχίζουμε σταθερά στην Αμερική, όπου το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, ο Jamie και η Claire, έχουν στήσει το δικό τους αγρόκτημα, στο οποίο μένουν με την κόρη τους, Brianna, τον γαμπρό τους, Roger, και τον εγγονό τους, Jeremiah. Η 4η σεζόν μας είχε αφήσει με το ενδεχόμενο ακόμα μίας πολεμικής σύγκρουσης, αυτής της Πολιτείας με τους επαναστάτες Ρυθμιστές (όπου ο Jamie καλείται να συλλάβει και να σκοτώσει τον νονό του και καλό του φίλο Murtagh), ενώ ο "κακός" Stephen Bonnet εξακολουθεί να είναι ζωντανός και να αποτελεί απειλή για την οικογένεια Frazer.

Τα πρώτα επεισόδια του κύκλου κινούνται γύρω από την επικείμενη σύγκρουση μεταξύ Πολιτείας και Ρυθμιστών, η οποία θα πραγματοποιηθεί με μια εντυπωσιακότατη και καλοσκηνοθετημένη μάχη στο 7ο επεισόδιο, όπου ο Murtagh θα σκοτωθεί (προς απογοήτευση των fans). Παράλληλα, ο Roger θα οδηγηθεί στην κρεμάλα και θα σωθεί από θαύμα, πράγμα που κάνει πιο έντονη την ανησυχία του ότι δεν ταιριάζει σε αυτήν την εποχή και που φέρνει ένταση στη σχέση του με την Brianna.

Ο Stephen Bonnet εξακολουθεί να σκιάζει την ευτυχία της Brianna και του Roger. Στα σχέδια του είναι να αποκτήσει τον Jeremiah, που θεωρεί πως είναι δικός του γιος, και έτσι να καρπωθεί και το κτήμα της Jocasta, που αυτή το έχει παραχωρήσει στους Roger-Brianna. Μετά από ένα σχέδιο που καταστρώνουν προσεκτικά ο Jamie και η Claire -και μετά από αρκετές περιπέτειες-, ο Bonnet θα πιαστεί, θα οδηγηθεί στην δικαιοσύνη και θα εκτελεστεί.

Λίγο πριν το τέλος του κύκλου, ο Ian, ο ανιψιός του Jamie, θα εμφανιστεί και πάλι στους Frazer, έχοντας εγκαταλείψει τους Ινδιάνους, με τους οποίους τον αφήσαμε στην προηγούμενη σεζόν. Ο Roger και η Brianna ανακαλύπτουν ότι ο γιος τους μπορεί να περάσει μέσα από τις πέτρες, έτσι θα αποφασίσουν να επιστρέψουν στην εποχή τους. Το ταξίδι όμως δε θα πραγματοποιηθεί, καθώς οι πέτρες δεν τους μετέφεραν, μάλλον γιατί αυτή ήταν η βαθύτερη επιθυμία τους (;).

Μια τελευταία περιπέτεια πριν κλείσει η σεζόν: η Claire πέφτει θύμα απαγωγής και βιασμού από μια ομάδα ανδρών, που ανακάλυψαν ότι αυτή δημοσιεύει άρθρα στην εφημερίδα (όπου υπογράφει ως άντρας γιατρός), στα οποία συμβουλεύει τις γυναίκες πώς να προφυλάσσονται από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Στην ομάδα αυτή θα είναι και ένας Ινδιάνος, ο οποίος προέρχεται κι αυτός από το μέλλον και η Claire υπόσχεται να τον βοηθήσει να επιστρέψει. Ο κύκλος τελειώνει με στιγμές οικογενειακής ευτυχίας, με την απειλή όμως της Αμερικανικής Επανάστασης να πλησιάζει.

Υποτονικός σχετικά κύκλος και χωρίς σφιχτοδεμένη πλοκή, σε αντίθεση με τις άλλες σεζόν που κινούνταν πιο αυστηρά γύρω από ένα θέμα - σαφώς όμως καλύτερος από τον 4ο, ο οποίος είχε περιπλέξει αρκετά τα πράγματα και οι περιπέτειες του άγγιζαν τα όρια του σουρεαλισμού. Από άποψη παραγωγής και σκηνοθεσίας, το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό και φαίνεται να βελτιώνεται σεζόν με τη σεζόν. Γίνεται πολύ καλή δουλειά, ειδικά στις λεπτομέρειες και σε όσα αναπαριστούν τη ζωή εκείνης της εποχής.

Ωστόσο, το "Outlander" φαίνεται να χάνει τον μαγνητισμό, την ένταση και την πρωτοτυπία των πρώτων σεζόν (ή, για να το πούμε καλύτερα, της πρώτης σεζόν). Όσο περνούν οι κύκλοι, τόσο και πέφτει ο ρυθμός της σειράς και προφανώς δεν πρόκειται να ξαναγίνει τόσο ενδιαφέρουσα όσο στα πρώτα της επεισόδια. Εκτός αυτού, υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: οι πολεμικές συγκρούσεις, οι περιπέτειες-βασανισμοί των πρωταγωνιστών, κάποιος "κακός" που θέλει να τους βλάψει. Το μόνο που μένει αναλλοίωτο και σταθερό είναι η αγάπη των κεντρικών ηρώων, η οποία έχει το ίδιο βάθος, αλλά όχι και την ίδια ένταση.

Πολλά περισσότερα θα περιμέναμε να δούμε και στις σχέσεις μεταξύ των ηρώων. Η σχέση μεταξύ του Jamie και της Brianna είναι σχεδόν ανύπαρκτη - ακόμα και ο κοινός τηλεοπτικός τους χρόνος είναι ελάχιστος. Εξίσου χλιαρή και η σχέση της Claire με την Brianna. Ο μόνος δεσμός στον οποίο φάνηκε να δίνεται έμφαση ήταν αυτός μεταξύ της Claire και της Marsali - η τελευταία μάλιστα αναδείχτηκε σε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες αυτής της σεζόν, σε αντίθεση με τον Roger και τον Fergus, οι οποίοι ξεκίνησαν πολύ δυνατά, αλλά πλέον δεν παρουσιάζουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον. Όσο για τη σχέση του Roger και της Brianna εξακολουθεί να μην μας πείθει ιδιαίτερα.

Παρόλο που αυτή η σεζόν είχε μόνο 12 επεισόδια (σε αντίθεση με τις άλλες που είχαν 13 και την πρώτη που είχε 16), ο χρόνος φάνηκε να κυλά σχετικά αργά με λεπτομέρειες και περιστατικά που δεν πρόσθεταν κάτι σημαντικό στην πλοκή, όπως το επεισόδιο που ένα φίδι δαγκώνει τον Jamie ή αυτό που οι πρωταγωνιστές αναλαμβάνουν ένα μωρό που εγκαταλείφτηκε από την μητέρα του, ενώ αντίθετα κάποια άλλα σημεία της ιστορίας προσπεράστηκαν κάπως βιαστικά, όπως ο θάνατος του Bonnet.

Η σειρά μοιάζει να επενδύει περισσότερο στην καλοδουλεμένη σκηνοθεσία και στο οπτικό αποτέλεσμα, ποντάροντας όχι τόσο στην δράση όσο στην αγάπη των θεατών για τους ήρωες. Γι' αυτό ίσως σε αυτήν τη σεζόν δόθηκε μικρότερη έμφαση σε ιστορικές αναφορές και πολιτικά γεγονότα και μεγαλύτερη σε σεναριακά τρικ για εύκολη συγκίνηση (η παρ' ολίγον αναχώρηση Brianna-Roger για την εποχή τους, το "ψευδαισθήσεις" της Claire κατά τη διάρκεια της απαγωγής της).

Ίσως βέβαια να ήταν σκόπιμο να ρίξει λίγο η σειρά το ρυθμό της μετά από 4 έντονες σεζόν και να δημιουργήσει το κατάλληλο έδαφος για την επόμενη, όπου υπονοήθηκε ότι θα μας απασχολήσει η Αμερικανική Επανάσταση και ο Ινδιάνος χρονο-ταξιδιώτης που γνώρισε η Claire στα τελευταία επεισόδια. Όπως και να έχει, η σειρά συνεχίζει να βλέπεται με ενδιαφέρον και να μένει πιστή στον χαρακτήρα που έστησε από την αρχή. Γι' αυτό και έχει αποκτήσει τόσο φανατικό κοινό.