Όταν ήμαστε μικροί, μία από τις κλασικές ερωτήσεις –μεταξύ πολλών άλλων ανούσιων ερωτήσεων- που θέταμε ο ένας στον άλλον ήταν «ποια είναι η αγαπημένη σου εποχή;». Όλοι απαντούσαν μεμιάς το καλοκαίρι. Εγώ το ζύγιζα από εδώ, το ζύγιζα από εκεί, το μυαλό μου σκάλωνε στα παγωτά και απαντούσα κι εγώ το καλοκαίρι.

Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα πως το καλοκαίρι δεν είναι η αγαπημένη μου εποχή. Είναι ωραία η άδεια και οι διακοπές και τα μακροβούτια στα ελληνικά νησιά –και φυσικά πάντα τα παγωτά-, αλλά μαζί με αυτά είναι και η αποχαύνωση είναι και το άγχος να περάσεις ντε και καλά σούπερ είναι και η αναβολή των πάντων. Το καλοκαίρι σταματούν τα πάντα πλην της διάθεσης για καλοπέραση και όλα περιμένουν να ξαναρχίσουν το Σεπτέμβριο.

Και πλέον το καλοκαίρι δεν είναι καν οι ξέγνοιαστες μέρες στα νησιά και η ευλογημένη αλμύρα της ελληνικής θάλασσας, αλλά μάλλον οι φώτο στο instagram με τα κοκτέιλ στις βραδινές εξόδους και με τα μαυρισμένα πόδια που λιάζονται στις ξαπλώστρες με φόντο το κύμα. Ένας διαγωνισμός εντυπωσιασμού, πιο εξουθενωτικός και σκληρός και από τον ίδιο τον καλοκαιρινό καύσωνα.

Και μετά από αυτήν την κοπιαστική ασυδοσία του φαίνεσθαι φτάνει ο Σεπτέμβρης. Και ο Οκτώβρης. Τόσο γλυκοί και σιωπηλοί σαν το χρώμα των φθινοπωρινών δέντρων. Ξανακλεινόμαστε στα σπίτια μας, φοράμε τις ζακέτες μας και ξεχνάμε τα κοκτέιλ. Προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να γίνουμε καλύτεροι στη δουλειά μας, ή ξαναριχνόμαστε εκ νέου στην αναζήτηση δουλειάς. Στέλνουμε βιογραφικά ή ξεκινάμε καινούργια πρότζεκτ. Βρίσκουμε ασχολίες για να γεμίσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας, αρχίζουμε καινούργιες δραστηριότητες. Γινόμαστε πιο παραγωγικοί, πιο δημιουργικοί, κι ας μην το καταλαβαίνουμε, πιο ευτυχισμένοι.

Και τι πειράζει αν το φθινόπωρο κουβαλάει παράλληλα και μια θλίψη; Δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι όλη την ώρα ούτε να βρισκόμαστε σε φάση μόνιμης διασκέδασης. Και δεν το χρειαζόμαστε κιόλας. Μια ενδοσκόπηση κάτω από ένα συννεφιασμένο φθινοπωρινό ουρανό είναι πολύ πιο χρήσιμη από την παραζάλη του χορού στα παραθαλάσσια μπαράκια.

Το φθινόπωρο μοιάζει με δεύτερη ευκαιρία. Η εποχή που μηδενίζεις και αρχίζεις από την αρχή. Που αποκτάς νέα όρεξη και νέες ευκαιρίες. Που θες να ανασκευάσεις ότι σε χάλασε τους προηγούμενους μήνες. Που θες να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Το φθινόπωρο είναι κάθε χρόνο το σημείο εκκίνησης σου. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και είναι τόσο ωραία η αίσθηση να τα αφήνεις όλα πίσω και να αρχίζεις από την αρχή. Ακόμα κι αν αυτό προϋποθέτει μερικές μπόρες και μερικούς συννεφιασμένους ουρανούς.  

 

Περιοδικό Ser-Free #34

11 ταινίες με καλοκαιρινό φόντο και άκρως δροσερή διάθεση, για να βάλεις στο dvd σου και να χαλαρώσεις τις νύχτες του Αυγούστου

 

Splash (Η γοργόνα), 1984

Πόσο πιο καλοκαιρινή από μια ταινία με θάλασσες, έρωτες και γοργόνες; Η Daryl Hannah είναι γοργόνα και ερωτεύονται με τον Tom Hanks, μόνο που εκείνος δεν το ξέρει. Κλισέ, χαριτωμένο, ρομαντικό και γλυκό -και με μια δόση περιπέτειας μέσα- όπως ακριβώς επιβάλλονταν να είναι οι ταινίες στα 80s.

The Big Blue (Απέραντο γαλάζιο), 1988

Δύο νεαροί δύτες (Jean-Marc Barr, Jean Reno), ερωτευμένοι με τη θάλασσα και παθιασμένοι με τις καταδύσεις, στενοί φίλοι και ανταγωνιστές ταυτόχρονα. Κάπου εμφανίζεται μια κοπέλα και έχουμε και love story, οι πρωταγωνιστές μας έχουν και κάτι ψυχολογικά θεματάκια να λύσουν και εμείς οι θεατές απολαμβάνουμε το απέραντο γαλάζιο τοπίο της Αμοργού.

Stand by me (Στάσου πλάι μου), 1986

Τέσσερις φίλοι στο κατώφλι της εφηβείας θα ζήσουν κάποιο καλοκαίρι την πιο έντονη περιπέτεια της ζωής τους, καθώς θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι στο δάσος για να βρουν το πτώμα ενός παιδιού που το πάτησε το τρένο. Μια νοσταλγική ταινία -βασισμένη σε βιβλίο του Stephen King- για τη φιλία, την ενηλικίωση και για εκείνα τα καλοκαίρια που μας σημαδεύουν τη ζωή -και έχουμε όλοι από ένα τέτοιο.

Cocktail (Κοκτέιλ), 1988

Όχι εξ ολοκλήρου καλοκαιρινή ταινία, αλλά έρχεται στο μυαλό συνειρμικά όταν σκέφτεσαι θάλασσες και beach bar. Ο Tom Cruise στο απόγειο της καριέρας του ως μπάρμαν σε ένα beach bar στη Τζαμάικα, θα γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής του, αλλά τα πράγματα θα σκοτεινιάσουν λίγο όταν επιστρέψουν όλοι στις βάσεις τους… Κοκτέιλ, ρέγγε ρυθμοί, Tom Cruise φρέσκος και στα ντουζένια του, μια ταινία για το ξέφρενο nightlife των 80s, τότε που το να είσαι μπάρμαν ισοδυναμούσε με το να είσαι ο θεός της νύχτας. Ωραίες εποχές.

The blue Lagoon (Η γαλάζια λίμνη), 1980

Η Brooke Shields και ο Christopher Atkins έχουν ναυαγήσει από τα μικράτα τους σε ένα ερημονήσι και δεν έχουν καμία επαφή με τον πολιτισμό. Εμείς χαιρόμαστε για αυτό, γιατί απολαμβάνουμε πλάνα του πανέμορφου νησιού, της ακρογιαλιάς, του βυθού, της χλωρίδας και της πανίδας, κοντολογίς έχουμε μια ταινία χάρμα οφθαλμών.

Evil under the sun (Έγκλημα κάτω από τον ήλιο), 1982

Ο Ηρακλής Πουαρό (Peter Ustinov) θα έπρεπε να κάνει διακοπές στο ωραίο του ξενοδοχείο, αλλά μία εκ των παραθεριστριών βρέθηκε δολοφονημένη στην παραλία την ώρα που έκανε την ηλιοθεραπεία της και τώρα ο ντεντέκτιβ μας πρέπει να διαλευκάνει το φόνο. Έξυπνο σενάριο-ιντριγκαδόρικο έγκλημα.

The beach (Η παραλία), 2000

Ο Leonardo DiCaprio γίνεται μέλος μιας κοινότητας που ζει σε μια παραλία, αποκομμένη από τον πολιτισμό. Ως ιδέα φαίνεται έξοχη και το μέρος είναι παραδεισένιο, αλλά η πραγματικότητα αρχίζει να χωλαίνει. Όχι η καλύτερη ταινία του Danny Boyle, αλλά αρκετά παρεξηγημένη ωστόσο. Ωραία μηνύματα, ασύλληπτο τοπίο, ενδιαφέρον story.

Mamma mia!, 2008

Η απόλυτη καλοκαιρινή ταινία, με γυρίσματα σε ελληνικά νησιά, τραγούδια των Abba και ανάλαφρο story. Η Meryl Streep παντρεύει την κόρη της, αλλά ποιανού είναι η κόρη; Οι τρεις πιθανοί μπαμπάδες καταφτάνουν στο νησί. Πιο χαλαρωτικό και αναζωογονητικό δε γίνεται!

Indian summer (Το καλοκαίρι της νιότης μας), 1993

Ο ιδιοκτήτης μιας καλοκαιρινής κατασκήνωσης αποφασίζει να καλέσει τους αγαπημένους του κατασκηνωτές -που πλέον έχουν ενηλικιωθεί προ πολλού- για να περάσουν όλοι μαζί ένα ακόμα καλοκαίρι, μιας και η κατασκήνωση πάει μάλλον για κλείσιμο. Όχι υψηλών αξιώσεων ταινία, αλλά για όσους έχουν πάει κατασκήνωση και την σκέφτονται με νοσταλγία, είναι ιδανική.

Weekend at Bernie's (Τρελό γουικέντ στου Μπέρνι), 1989

Δύο φίλοι είναι καλεσμένο στο εξοχικό του αφεντικού τους στη θάλασσα. Πηγαίνοντας εκεί όμως, θα βρουν το αφεντικό τους, τον Bernie, νεκρό. Για να μην κινήσουν υποψίες, κουβαλάνε όλο το ΣΚ τον Bernie προσπαθώντας να δώσουν την εντύπωση πως είναι ζωντανός. Από αυτές τις κουφές πλην ξεκαρδιστικές κωμωδίες των υπέροχων 80s.

Jaws (Τα σαγόνια του καρχαρία), 1975

Η άλλη όψη του καλοκαιριού. Από το ξέγνοιαστο μπάνιο στη θάλασσα στην επίθεση από καρχαρία. Ο Spielberg σκηνοθετεί ένα από τα εμβληματικότερα θρίλερ όλων των εποχών, με μπόλικο σασπένς, αρκεί να μην το δεις πριν πας διακοπές.

 

Αναδημοσίευση απο το Artcore Magazine www.artcoremagazine.gr

Ice Age: Collision Course (Η Εποχή των Παγετώνων: Σε τροχιά σύγκρουσης, 5), 2016

των Galen T. Chu & Mike Thurmeier

Ένα από τα πιο επιτυχημένα animation franchise των τελευταίων ετών επιστρέφει για πέμπτη φορά στη μεγάλη οθόνη με ένα νέο story: μια βροχή μετεωριτών απειλεί να καταστρέψει τη γη.

 

Ο αγαπημένος μας Σκρατ κυνηγάει το βελανίδι του και πάνω στη μανία του να το πιάσει μπαίνει καταλάθος σε ένα διαστημόπλοιο, εκτοξεύεται στο διάστημα, παίζει μπιλιάρδο με τους πλανήτες και αυτό που καταφέρνει τελικά είναι να στείλει έναν αστεροειδή με φόρα προς τη γη… Πίσω στη γη, λοιπόν, η γνωστή παρέα μας (Μάνι, Ντιέγκο, Έλι, Σιντ, Γερμαδίτσα…) θα τρέξει να σωθεί, θα συναντηθεί τυχαία και με τον Μπακ (ο οποίος έχει εντυπωσιακές γνώσεις αστρονομίας) και όλοι μαζί θα προσπαθήσουν να βρουν τρόπο να αποτρέψουν την καταστροφή.

Μία από τα ίδια για την αγαπημένη μας ταινία κινουμένων σχεδίων, όπου πλέον έχουμε γίνει φίλοι με τους ήρωες, ξέρουμε από πού θα μας έρθουν τα αστεία, έχουμε συνηθίσει τους γρήγορους ρυθμούς, τα ζώα που πετάγονται από παντού σε ανύποπτο χρόνο, τα ωραία χρώματα, τα όμορφα πλάνα. Η ταινία κινείται στο ίδιο ακριβώς μοτίβο με τις προηγούμενες, σε ένα franchise που δεν έχει χάσει εντελώς τη δυναμική του, αλλά όταν πηγαίνεις για πέμπτη φορά στον κινηματογράφο, σίγουρα κρατάς μικρό καλάθι...

Ήταν προφανής η προσπάθεια των δημιουργών να γεμίσουν κινηματογραφικό χρόνο, καθώς η ταινία δεν κρατά σταθερό το ρυθμό σε όλη της τη διάρκεια, ενσωματώνει σκηνές απλώς για να τις ενσωματώσει και εντάσσει στην υπόθεση καινούργιους ήρωες, που δεν την απογειώνουν όμως όσο οι δημιουργοί θα ήλπιζαν. Η ιδέα της καταστροφής του κόσμου είναι ωραία και οι σκηνές του Σκρατ στο διαστημόπλοιο προσθέτουν μια πιο σύγχρονη πινελιά, αλλά είναι και πάλι φανερό ότι αυτή η φουτουριστική πινελιά είναι το τελευταίο καταφύγιο για κάτι καινούργιο, σε μια σειρά ταινιών που τα έχει δείξει όλα μα όλα.

Το Ice Age 5 δεν έχει τη σφιχτή πλοκή που είχαν οι προηγούμενες ταινίες, έχει πολλά στοιχεία, πολλούς χαρακτήρες, πολλές αχρείαστες σκηνές, πολλά κλισέ, έννοιες πιο δυσνόητες από όσο θα χρειαζόταν και κάποιες υπερβολές. Παρόλ' αυτά, είναι χαλαρωτικό, χαριτωμένο, αστείο, και για τις πολύ μικρές ηλικίες είναι ό,τι πρέπει. Δεν ξέρουμε κατά πόσο το franchise θα σήκωνε κι άλλη ταινία, αυτή πάντως βλέπεται άνετα.

 

Ice Age: Collision Course (Η Εποχή των Παγετώνων: Σε τροχιά σύγκρουσης, 5)

Είδος: Animation, περιπέτεια, κωμωδία

Έτος: 2016

Διάρκεια: 94'

 

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=s6kGpBTZyr0

 

Αναδημοσίευση απο το Artcore Magazine www.artcoremagazine.gr

Jeux d' Enfants (Love me if you dare / Αγάπα με αν τολμάς), 2003

Σκηνοθεσία: Yann Samuell

Παίζουν: Guillaume Canet, Marion Cotillard

 

Ο Julien (Guillaume Canet) και η Sophie (Marion Cotillard) , δύο μικρά παιδιά, γίνονται φίλοι φτιάχνοντας μεταξύ τους ένα απίστευτο παιχνίδι: τολμάς ή όχι; Έπαθλο ένα μεταλλικό κουτί, με ένα καρουζέλ ζωγραφισμένο επάνω του, που για το κερδίσει ο καθένας πρέπει να τολμήσει να κάνει κάτι ακραίο. Εναλλάξ, λοιπόν, τολμούν να κάνουν τα πιο απίστευτα πράγματα, που διασκεδάζουν τους ίδιους, αλλά δημιουργούν τρομερά προβλήματα στον περίγυρο τους. Το παιχνίδι ξεκινά με όλη την αφέλεια και την τρέλα της παιδικής ηλικίας, αλλά, καθώς οι ήρωες μας μεγαλώνουν, καταλήγει σε ένα αβάσταχτο και καταστροφικό παιχνίδι εγωισμού, αφού κανένας από τους δύο δεν τολμά να δείξει τα πραγματικά του συναισθήματα και να ξεστομίσει το πιο απλό πράγμα: το "σ' αγαπώ".

Ρομαντικό, ανάλαφρο και διασκεδαστικό, ένα πραγματικά απολαυστικό φιλμ, που αποδίδει υπέροχα τη μαγεία του έρωτα. Γαλλική φινέτσα (το "La vie en rose" ακούγεται διαρκώς σε ένα σωρό εκτελέσεις), παραμυθένια ατμόσφαιρα (που θυμίζει "Amelie", αλλά οκ, δεν πειράζει), αρκετές σουρεαλιστικές πινελιές και με χιούμορ, πίκρα, ανατροπές στις δόσεις που χρειάζεται.

Βέβαια, παρά την ενδιαφέρουσα πλοκή της, η ταινία δεν παύει να είναι γεμάτη υπερβολές και ακρότητες, τόσο τραβηγμένες που σχεδόν δε σε πείθουν. Και παρόλο που είναι έκδηλη η προσπάθεια της να λανσαριστεί ως πρωτότυπη, δεν ξεφεύγει και πολύ από τα κλισέ των love stories και των γνωστών παιχνιδιών των κινηματογραφικών ζευγαριών. Δεν είναι η ταινία που θα τη θυμάσαι για μια ζωή, αλλά για να περάσεις όμορφα και μάλιστα σε θερινό σινεμά είναι ό,τι πρέπει.

 

Jeux d' Enfants (Love me if you dare / Αγάπα με αν τολμάς), του Yann Samuell

Είδος: Δραμεντί

Έτος: 2003

Διάρκεια: 93'

 

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=CX23hgYDTwg

 

Αναδημοσίευση από το Artcore Magazine www.artcoremagazine.gr

Βασίλης Ρίσβας

"Η τηλεόραση οφείλει να είναι καθρέφτης της κοινωνίας"

Ηθοποιός. Θεατρικός συγγραφέας. Συν-σεναριογράφος τηλεοπτικών σειρών, όπως "Μαύρα Μεσάνυχτα", "10η Εντολή", "50-50", "7 Θανάσιμες Πεθερές", πάντα μαζί με τη σύζυγο του, Δήμητρα Σακαλή. Και προσφάτως και σεναριογράφος δύο ταινιών.

 

Θα μπορούσαμε μήπως να πούμε ότι με την κρίση έγινε ένα ξεκαθάρισμα στην ελληνική τηλεόραση που έκανε εν μέρει και καλό;

Όχι, δε θα το έλεγα. Όταν αναγκάζεσαι να σκέφτεσαι, όχι στα όρια της οικονομίας, αλλά της ανέχειας και προσπαθείς να δημιουργήσεις ένα τηλεοπτικό προϊόν με ψίχουλα, δεν μπορείς να έχεις καλό αποτέλεσμα. Ό,τι κι αν σκεφτεί το μυαλό του δημιουργού, το προϊόν δε θα είναι τόσο φτηνό ώστε να ικανοποιήσει και την παραγωγή και το κανάλι -και θα πρέπει παράλληλα να ζήσουν και άνθρωποι από αυτό… Συνεπώς, όλοι καλούμαστε να κάνουμε εκπτώσεις, αλλά οι εκπτώσεις μόνο καλό δεν κάνουν στο αποτέλεσμα… Καταβάλλουμε μεγάλη προσπάθεια, τουλάχιστον όσοι είμαστε ακόμα ενεργοί στα πράγματα, γιατί πολλοί είναι και αυτοί που έχουν πάει στα σπίτια τους…

Δεν έχουν μειωθεί όμως με αυτόν τον τρόπο τουλάχιστον οι κακές δουλειές;

Καλές και κακές δουλειές είχαμε πάντα. Αυτό δεν έχει να κάνει με την κρίση. Δε γίνεται να κάνουμε μόνο ποιοτικά πράγματα λόγω κρίσης. Απλώς, έχουμε μπει σε άλλον τρόπο σκέψης, αξιολογούμε αλλιώς τα πράγματα και βάζουμε άλλες προτεραιότητες, και στη ζωή μας γενικά και στη δουλειά μας ειδικά. Όσοι είμαστε ακόμα ενεργοί προσπαθούμε τουλάχιστον οι εκπτώσεις που θα κάνουμε να μην επηρεάζουν την αισθητική, η οποία είναι για μένα το άλφα και το ωμέγα. Πέρα από την ιδέα, το concept, τους χαρακτήρες, αν η φτήνια επηρεάσει την αισθητική της σειράς, θεωρώ ότι το πλήγμα θα είναι μεγάλο. Εννοώ και τη σκηνοθεσία και την εικόνα -αν πρέπει σε μια μέρα να βγάλουμε επεισόδιο, δε θα γίνει καλή δουλειά. Πρέπει να αντισταθούμε σε αυτήν την τάση του να υπάρχει φτήνια σε όλα -δε μιλάω για οικονομία πια, αλλά για φτήνια.

Ποιος ευθύνεται για το τόσο κακό τηλεοπτικό τοπίο της χώρας μας;

Δε θεωρώ τον εαυτό μου άμοιρο ευθυνών για την κατάσταση της τηλεόρασης, αλλά δε θεωρώ και ότι φταίω που μια μεγάλη μερίδα κόσμου έχει φτάσει να κλείνει την τηλεόραση. Προσπαθούμε με τις παρούσες συνθήκες να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε. Θεωρώ ότι το "Ταμάμ" που βγήκε μέσα στην κρίση είναι μια πολύ καλή σειρά, με υψηλή αισθητική, οικονομία -χωρίς να φαίνεται-, εικόνα σχεδόν κινηματογραφική, καλό ήχο, εξωτερικούς χώρους, καλό καστ… Κρατήσαμε την αισθητική στη σειρά, να μη φωνάζει τουλάχιστον η οικονομία.

Ποιο πιστεύεις ότι μπορεί να είναι το μέλλον της τηλεόρασης; Το διαδίκτυο ίσως, τα web κανάλια;

Δεν ξέρω… Νομίζω ότι, τουλάχιστον στην Ελλάδα, δε θα πάψει να υπάρχει η τηλεόραση από το σπίτι και την καρδιά του Έλληνα. Τα δείγματα δείχνουν ότι υπάρχουν νούμερα στο web tv, αλλά πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα για να αλλάξει η σχέση μας με την τηλεόραση.

Το να κάνεις μια πολύ επιτυχημένη δουλειά προκαλεί φόβο; Φοβάσαι ότι η επιτυχία ίσως δεν επαναληφθεί;

Αυτό δεν είναι φόβος, είναι δημιουργικό άγχος. Είναι καλό, σε βάζει σε μια διαδικασία να το ψάξεις πολύ, να εξετάσεις ιδέες, να απορρίψεις. Εξάλλου, δεν ξεκινάς ποτέ με τη λογική "πάμε να κάνουμε επιτυχία". Όπως και δεν ξεκινάς με τη λογική "ας αποτύχει, δε με νοιάζει". Ξεκινάμε να γράψουμε κάτι που έχει τη δική μας ματιά, τη δική μας αισθητική, με την ελπίδα ότι θα υπάρχουν πολλοί που θα τους αρέσει.

Αισθάνθηκες ποτέ ότι έκανες έκπτωση στην ηθική σου, ότι έγραψες, για παράδειγμα, κάτι που δεν ήθελες, που δε σου ταίριαζε;

Όχι. Και είμαι περήφανος για αυτό.

Είναι εφικτό να το καταφέρει κάποιος αυτό;

Είναι ευχή και κατάρα, το να κατορθώσεις να μείνεις πιστός σε αυτό που πιστεύεις ότι είναι καλό. Και συγκρουστήκαμε και μάχες δώσαμε και δουλειές χάσαμε, πάντα υπάρχει κόστος σε τέτοιες αποφάσεις. Όμως θα πω αυτό που λέγανε και οι παλιότεροι, ότι τα έχω καλά με την ψυχούλα μου. Αυτό είναι και το πιο σημαντικό για μένα. Σε αυτόν το στίβο που λέγεται τηλεόραση, εγώ με την ψυχή μου τα έχω μια χαρά. Μέχρι τώρα έχω κάνει τα πράγματα που μου άρεσαν, δε θα κάνω κάτι που δε μου αρέσει. Και να πω πάνω σε αυτό ότι από το "Μη με σκας", που κόπηκε στο τρίτο επεισόδιο, αποσυρθήκαμε εμείς, γιατί το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που θέλαμε.

Μετανιώνεις για κάτι;

Όχι για αυτά που έκανα, αλλά για αυτά που δεν έκανα. Μετανιώνω που αργήσαμε να μπούμε δυναμικά στο χώρο του σινεμά. Φέτος το τολμάμε με δύο ταινίες: η μία βασίζεται σε βιβλίο, η άλλη σε θεατρικό. Μετανιώνω, επίσης, που δεν ασχολήθηκα νωρίτερα με τη θεατρική γραφή.

Είσαι ικανοποιημένος ωστόσο.

Ναι. Και αισθάνομαι τυχερός. Που εν μέσω κρίσης ανήκω στους ανθρώπους που έχουν ακόμα δουλειά.

Αισθάνεσαι ότι έχεις βάλει ένα λιθαράκι σε αυτό που λέγεται ελληνική τηλεόραση;

Δε νομίζω πως πρόκειται για ένα πεδίο που θα καταθέσει ο καθένας το λιθαράκι του, ότι θα βάλουμε όλοι από κάτι για να προκύψει ένα καλό αποτέλεσμα. Δεν εξαρτάται από εμάς. Εμείς είμαστε στην αρχή, στη βάση, είμαστε το θεμελιάκι -όχι για την τηλεόραση, αλλά για μια σειρά. Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να φροντίσεις για το οικοδόμημα της δικής σου σειράς. Δεν πρόκειται για κοινό στίβο. Είναι πολλοί οι επαγγελματίες, πολλοί άνθρωποι με διαφορετικές νοοτροπίες, συμπεριφορές… Άλλος θα κάνει μια φτηνιάρικη δουλειά, άλλος θα ρισκάρει πολλά λεφτά και θα κάνει κάτι μεγαλειώδες, ο καθένας λειτουργεί αλλιώς. Αυτό που λες εσύ είναι πολύ αισιόδοξο, το να βάλουμε από ένα λιθαράκι και να φτιάξουμε την τηλεόραση όλοι μαζί… Το μόνο που μπορώ να πω για τη δική μας δουλειά είναι ότι παλεύουμε να κρατάμε τα πράγματα σε ένα επίπεδο.

Τι ετοιμάζετε για το μέλλον;

Πέρα από τις δύο ταινίες, είχαμε κάνει μια πρόταση στον Αντένα για μαύρη κωμωδία που τους ενδιέφερε πολύ, αλλά έχω υποψίες ότι το κανάλι σκέφτεται να κάνει τρίτο κύκλο "Ταμάμ", που θα είναι η συνέχεια των ηρώων, όπως τους αφήσαμε στο δεύτερο κύκλο.

Είναι η τηλεόραση καθρέφτης της κοινωνίας;

Οι κοινωνικές συνθήκες είναι σίγουρα πηγή άντλησης. Το θέατρο, για παράδειγμα, θεωρώ πώς δεν είναι -ίσα-ίσα νομίζω πως στόχος του είναι να τον σπάει αυτόν τον καθρέφτη, να τον κάνει κομματάκια και στο κάθε κομματάκι ο καθένας μας να μπορεί να βρει στοιχεία από τον εαυτό του για να συνθέσει ο ίδιος τον καθρέφτη που θέλει. Η τηλεόραση, όμως, οφείλει να είναι καθρέφτης και οι δημιουργοί οφείλουμε μέσα από τη δουλειά μας να περνάμε θέσεις και απόψεις, όχι πολιτική γραμμή, αλλά ως σκεπτόμενα όντα είμαστε αναγκαστικά και πολιτικά όντα, δε γίνεται αλλιώς. Ο πολιτικός λόγος, θες-δε θες, περνάει. Καταρχήν, περνάει μέσα από την ίδια σου τη θέση στη ζωή, είναι δυνατόν να μην περάσει στο δημιούργημα; Οπότε νομίζω πως οφείλει να είναι, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι πρέπει οπωσδήποτε να γράφεις σειρές που να ασχολούνται με την επικαιρότητα.

Θεωρείς ότι το καταφέρνετε αυτό, το να πιάνετε τον παλμό των γεγονότων;

Όταν θέλουμε το κάνουμε. Δεν έχουμε έμμονη όμως ότι πρέπει να γράψουμε μία σειρά και να αναφερθούμε οπωσδήποτε στην κρίση. Δεν είναι το μοναδικό θέμα η κρίση, ούτε υπάρχει μόνο το οικονομικό. Η κρίση στο θέμα των ανθρώπων με διαφορετική κουλτούρα σε μια χώρα που δεν τους δέχεται φιλόξενα, πού είναι αυτό; Τέτοια θέλουμε να περάσουμε -και κατηγορούμαστε για αυτό.

 

Ιούλιος 2016, 34o τεύχος περιοδικού vakxikon.gr - η συνεντευξη όπως δημοσιεύτηκε στο vakxikon.gr εδώ